Atenas-Madrid-Μαδρίτη-Αθήνα

Ίχνος / Huella

2011-07-24T19:12:00.004+03:00

Ο έρωτας διηθείται σαν το νερό, αφήνοντας υγρασία για πάντα.
♫
El amor se filtra como el agua, dejando humedad para siempre.

Θα 'θελα να 'μουνα εκεί / Querría estar ahí

2011-07-16T23:10:00.003+03:00

Θα 'θελα να 'μουνα εκεί.
Στη στριμωγμένη Κυριακή,
των καλεσμένων της μαμάς σου
ξεγλιστρούσες. Από το σαλόνι
πήγαινες μέσα μόνη
κι ο ουρανός έπαιζε άλλη μουσική.

Θα 'θελα να 'μουνα εκεί.
Στου οντιτόριουμ τη σιωπή,
κάτω απ' το βλέμμα του μαέστρου,
ξεγλιστρούσες απ' το χάδι του ήχου,
κι όλους αυτούς που βήχουν,
κι έβγαινες έξω εκεί που φώναζε η ζωή.

Θα 'θελα να 'μουνα εκεί.
Μια μέρα που έπεφτε βροχή
και έλειπε το ένα σώμα απ' το άλλο,
ξεγλιστρούσες από το σεντόνι
και κοιταζόζουν μόνη
σ'έναν καθρέφτη που δεν το 'χει ακόμα πει.

Μπορώ ωστόσο να 'μαι εκεί,
στην αμοντάριστη στιγμή
λίγο μετά από την αγάπη,
σαν θα ξεγλιστράς απ' το κενό σου.
Και δίπλα ο θάνατός σου
θα λέει: «Φεύγω». Κι άντε πάλι απ' την αρχή.

Ναι, θέλω αν θέλεις να 'μαι εκεί,
στην τώρα αφώτιστη σκηνή,
λίγο μετά από την αγάπη,
όταν με την ομορφιά σου μόνο
θα φτιάξεις νέο χρόνο
Μ'όλες τις μέρες που δεν ήμουνα εκεί.

«Θα 'θελα να 'μουνα εκεί», του Έλληνα τραγουδιστή και συνθέτη Φοίβου Δεληβοριά.
http://www.youtube.com/watch?v=2hpgD--UmRM
♫

Querría estar ahí.
En el agobiante domingo,
de los invitados de tu mamá
te deslizabas. Desde el salón
ibas sola al interior
y el cielo otra música tocaba.

Querría estar ahí.
En el silencio del auditorio,
bajo la mirada del maestro,
de la caricia del sonido te deslizabas,
y de todos aquellos que tosen,
y salías fuera, allí donde la vida llamaba.

Querría estar ahí.
Un día que caía lluvia
y un cuerpo le faltaba al otro,
te deslizabas de la sábana
y a solas te mirabas
en un espejo que aún no ha dicho nada.

Puedo no obstante estar ahí,
en el desensamblado momento
poco después del amor,
cuando te deslices de tu vacío.
Y al lado tu muerte
estará diciendo: "Me voy". Y hala, otra vez desde el inicio.

Sí, quiero si quieres que esté ahí,
en el escenario ahora sin luz,
poco después del amor,
cuando sólo con tu belleza
harás tiempo nuevo
con todos los días que yo no estuve ahí.

“Querría estar ahí”, del cantante y compositor griego Fívos Delivoriás.
http://www.youtube.com/watch?v=2hpgD--UmRM

Ένδειξη / Apariencia

2011-06-27T15:40:00.001+03:00

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.
♫
No es oro todo lo que reluce.

Βία / Violencia

2011-05-22T16:05:00.001+03:00

Βία είναι να πληρώνεσαι εξακόσια ευρώ.
♫
Violencia es cobrar seiscientos euros.

Πώς επιθυμείς να υποφέρεις; / ¿Cómo deseas sufrir?

2011-05-01T15:54:00.003+03:00

Του φτωχού το μαρτύριο είναι οι επιθυμίες.

Χεσούς Ερρέρα
♫
Del pobre el martirio son los deseos.

Jesús Herrera

Ευπρέπεια / Decencia

2010-12-06T00:16:00.000+02:00

Τα εν οίκω μη εν δήμω.
♫
Los trapos sucios se lavan en casa.

Έξω / Fuera

2010-12-05T13:25:00.002+02:00

Της έδωσε τα παπούτσια στο χέρι.
♫
La puso de patitas en la calle.

Δύναμη / Potencia

2010-11-21T12:00:00.002+02:00

Η δύναμη χωρίς έλεγχο δεν χρησιμεύει σε τίποτα.

Διαφημιστική καμπάνια της Πιρέλλι (1994).
♫
La potencia sin control no sirve de nada.

Campaña publicitaria de Pirelli (1994).

Μοιάζουμε; / ¿Nos parecemos?

2010-09-22T14:50:00.003+03:00

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει.
♫
Dios los cría y ellos se juntan.

Πηνελόπη / Penélope

2010-09-22T04:50:00.010+03:00

Πηνελόπη,
με την καφέ δερμάτινη τσάντα της
και τα τακούνια της
και το φόρεμα Κυριακής της.
Πηνελόπη
κάθεται σε ένα παγκάκι στην αποβάθρα
και περιμένει να έλθει το πρώτο τρένο
κουνώντας την βενταλιά.

Λένε στο χωριό
ότι ένας διαβάτης σταμάτησε
το ρολόι της
ένα ανοιξιάτικο απόγευμα.
«Αντίο αγάπη μου.
Μη με κλάψεις. Θα επιστρέψω
πριν
της ιτιάς το φύλλο να πέσει.
Να με σκέφτεσαι.
Θα επιστρέψω για σένα».

Καημένη κακότυχη,
σταμάτησε το παιδικό σου ρολόι
ένα μολυβένιο απόγευμα του Απριλίου,
όταν έφυγε ο αγαπημένος σου.
Μαράθηκε
στον κήπο σου μέχρι και ο τελευταίος ανθός.
Δεν υπάρχει ιτιά στη Μεγάλη οδό
για την Πηνελόπη.

Πηνελόπη.
Θλιμμένα από την πολλή αναμονή,
φαίνεται να λάμπουν τα μάτια της
αν ένα τρένο από μακριά σφυρίξει.
Πηνελόπη
τον ένα μετά τον άλλον τους βλέπει να περνάνε,
κοιτάει τα πρόσωπά τους, τους ακούει να μιλάνε.
Για αυτήν είναι μαριονέτες.

Λένε στο χωριό
ότι ο διαβάτης γύρισε.
Την Βρήκε
στο πράσινο ξύλινο παγκάκι της.
Την φώναξε: «Πηνελόπη,
πιστή μου αγαπημένη, ειρήνη μου!
Πάψε πια
να υφαίνεις όνειρα στο νου σου.
Κοίταξε με,
είμαι η αγάπη σου! Γύρισα!».

Του χαμογέλασε
με τα ματάκια γεμάτα από το χτες.
Δεν ήταν έτσι το πρόσωπό του ούτε το δέρμα του.
«Εσύ δεν είσαι αυτός που περιμένω».
Και έμεινε
με την καφέ δερμάτινη τσάντα της
και τα τακουνάκια της,
καθιστή στον σταθμό.

Πηνελόπη!

«Πηνελόπη», του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Ιωάν Μανουέλ Σερράτ.
http://www.youtube.com/watch?v=GXGYBybj5qo
♫
Penélope,
con su bolso de piel marrón
y sus zapatos de tacón
y su vestido de domingo.
Penélope
se sienta en un banco en el andén
y espera que llegue el primer tren
meneando el abanico.

Dicen en el pueblo
que un caminante paró
su reloj
una tarde de primavera.
"Adiós amor mío.
No me llores. Volveré
antes que
de los sauces caigan las hojas.
Piensa en mí.
volveré por ti".

Pobre infeliz,
se paró tu reloj infantil
una tarde plomiza de abril,
cuando se fue tu amante.
Se marchitó
en tu huerto hasta la última flor.
No hay un sauce en la calle Mayor
para Penélope.

Penélope.
Tristes a fuerza de esperar,
sus ojos parecen brillar
si un tren silba a lo lejos.
Penélope
uno tras otro los ve pasar,
mira sus caras, les oye hablar.
Para ella son muñecos.

Dicen en el pueblo
que el caminante volvió.
La encontró
en su banco de pino verde.
La llamó: "¡Penélope
mi amante fiel, mi paz!
Deja ya
de tejer sueños en tu mente.
¡Mírame,
soy tu amor! ¡Regresé!".

Le sonrió
con los ojos llenitos de ayer.
No era así su cara ni su piel.
"Tú no eres quien yo espero".
Y se quedó
con el bolso de piel marrón
y sus zapatitos de tacón,
sentada en la estación.

¡Penélope!

«Penélope», del cantante y compositor español Joan Manuel Serrat.
http://www.youtube.com/watch?v=GXGYBybj5qo

Μνήμη / Memoria

2010-08-03T17:19:00.002+03:00

Όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια.
♫
El que no tiene cabeza tiene pies.

Όταν έρθεις στην Μαδρίτη / Cuando vengas a Madrid

2010-06-19T15:20:00.010+03:00

Όταν έρθεις στην Μαδρίτη, κουκλάρα μου,
θα σε κάνω Αυτοκράτειρα της Λαμπαπιές¹
και θα σου στρώσω με γαρύφαλλα την Γκραν Μπία²
και θα σε κάνω μπάνιο με κρασάκι από το Χερέθ.

Στο Τσικότε³ μία βασιλική υποδοχή
με την αφρόκρεμα των διανοουμένων.
Και η χάρη μίας γοητευτικής κολακείας
πιό Μαδριλένια και από την οδό της Αλκαλά⁴.

(Ολέ!)

(Δεσποινίς!)

Μαδρίτη, Μαδρίτη, Μαδρίτη,
κομμάτι της Ισπανίας όπου γεννήθηκα,
για κάποιο λόγο σε έκανε ο Θεός
λίκνο της κολακείας και του τσότις⁵.

Μαδρίτη, Μαδρίτη, Μαδρίτη,
στο Μεξικό σε σκεφτόμαστε πολύ
για την γεύση που έχουν τα πανηγύρια σου,
για τόσα ωραία πράγματα
που ονειρευόμαστε από εδώ.

Και θα δεις τι σημαίνει πολυτέλεια
και θα σπάσουμε πλάκα
όταν έρθεις στην Μαδρίτη.

(Αυτό!)

Μαδρίτη, Μαδρίτη, Μαδρίτη,
στο Μεξικό σε σκεφτόμαστε πολύ
για την γεύση που έχουν τα πανηγύρια σου,
για τόσα ωραία πράγματα
που ονειρευόμαστε από εδώ.

Και θα δεις τι σημαίνει πολυτέλεια
και θα σπάσουμε πλάκα
όταν έρθεις στην Μαδρίτη.

«Πολυτέλεια (Όταν έρθεις στην Μαδρίτη)», ροκ εκδοχή του τσότις «Μαδρίτη», του Μεξικάνικου συνθέτη Αγκουστίν Λάρα, που έκανε για την τουριστική προώθηση της Μαδρίτης ο Αργεντινός τραγουδιστής και συνθέτης Αριέλ Ροτ.
http://www.youtube.com/watch?v=7aDn8dBgERw

¹ Η Λαμπαπιές είναι παλιά γειτονιά της Μαδρίτης γεμάτη ταβέρνες και μπαράκια, πολύ ζωηρή, όπου συγκατοικούν ντόπιοι και μετανάστες.
² Η Γκραν Μπία (Μεγάλος Δρόμος) είναι μία από τις πιό χαρακτηριστικές λεωφόρους της Μαδρίτης, που φέτος έκλεισε τα 100 χρόνια της.
³ Το Μουσείο Τσικότε δεν είναι μουσείο αλλά μπαρ από τα πιό κλασικά της Μαδρίτης όπου σερβίρονται κοκτέιλς. Βρίσκεται στην Γκραν Μπία.
⁴ Η οδός της Αλκαλά είναι και από τις πιο κλασικές λεωφόρους της Μαδρίτης.
⁵ Το τσότις είναι χορός που εγκαταστάθηκε το 19ο αιώνα στην Μαδρίτη και έτσι έγινε σήμα ταυτότητας της πόλης.
♫
Cuando vengas a Madrid, chulona mía,
voy a hacerte Emperatriz de Lavapiés
y a alfombrarte con claveles la Gran Vía
y a bañarte con vinillo de Jerez.

En Chicote un agasajo postinero
con la crema de la intelectualidad.
Y la gracia de un piropo retrechero
más castizo que la calle de Alcalá.

(¡Olé!)

(¡Señorita!)

Madrid, Madrid, Madrid,
pedazo de la España en que nací
por algo te hizo Dios la cuna
del requiebre y del chotis.

Madrid, Madrid, Madrid,
en México se piensa mucho en ti
por el sabor que tienen tus verbenas,
por tantas cosas buenas
que soñamos desde aquí.

Y vas a ver lo que es canela fina
y armar la tremolina
cuando vengas a Madrid.

(¡Eso!)

Madrid, Madrid, Madrid,
en México se piensa mucho en ti
por el sabor que tienen tus verbenas,
por tantas cosas buenas
que soñamos desde aquí.

Y vas a ver lo que es canela fina
y armar la tremolina
cuando vengas a Madrid.

"Canela fina (Cuando vengas a Madrid)", versión rock del chotis "Madrid", del compositor mexicano Agustín Lara, que ha hecho para la promoción turística de Madrid el cantante y compositor argentino Ariel Rot.
http://www.youtube.com/watch?v=7aDn8dBgERw

Πουτάνα / Puta

2010-06-09T19:03:00.001+03:00

Γαμώ την πουτάνα μου!
♫
¡Me cago en la puta!

Το μέλλον μας / Nuestro futuro

2010-05-29T00:02:00.004+03:00

Θα είναι αυτή η πρώτη μεταπολεμική περίοδος χωρίς πόλεμο της Ιστορίας;
♫
¿Será éste el primer período de posguerra sin guerra de la Historia?

Μεσόγειος / Mediterráneo

2010-05-28T23:01:00.004+03:00

Μάλλον γιατί τα παιδικά μου χρόνια
ακόμα παίζουν στην παραλία σου
και κρυμμένη πίσω από τα καλάμια
κοιμάται η πρώτη μου αγάπη,
κουβαλάω το φως σου και τη μυρωδιά σου
όπου και να πάω.
Και σωριασμένος στην άμμο σου
φυλάω αγάπη, παιχνίδια και λύπες.

Εγώ, που στο δέρμα μου έχω την πικρή
γεύση του παντοτινού κλάματος
που έχουν χύσει σε εσένα εκατό λαοί
από την Αλγεθίρας μέχρι την Κωνσταντινούπολη,
για να βάφεις με μπλε
τις μακριές χειμερινές νύχτες τους.
Λόγω κακοτυχιών
η ψυχή σου είναι βαθειά και σκοτεινή.

Τα κόκκινα σούρουπά σου
συνήθισαν τα μάτια μου,
όπως η στροφή τον δρόμο.
Είμαι τραγουδιστής, είμαι απατεώνας,
μου αρέσει το παιχνίδι και το κρασί,
έχω του ναυτικού την ψυχή.
Τί να κάνω αφού εγώ
γεννήθηκα στη Μεσόγειο;
Γεννήθηκα στη Μεσόγειο.

Και πλησιάζεις και φεύγεις
αφού φιλήσεις το χωριουδάκι μου.
Παίζοντας με την παλίρροια
φεύγεις, ενώ σκέφτεσαι να επιστρέψεις.
Είσαι σαν γυναίκα
με πίσσα αρωματισμένη
που την νοσταλγούν και αγαπιέται,
που την γνωρίζουν και την φοβούνται.

Αχ!, εάν μία μαύρη μέρα
έρθει να με ψάχξει η φειδωλή,
σπρώξτε προς τη θάλασσα τη βάρκα μου,
με φθινοπωρινό λεβάντε,
και αφήστε η φουρτούνα
να σπάσει τα φτερά της τα άσπρα.
Και εμένα να με ενταφιάσετε χωρίς πένθος
μεταξύ της παραλίας και του ουρανού,

στην πλαγιά ενός βουνού
πιο ψηλό και από τον ορίζοντα.
Θέλω να έχω καλή θέα.
Το σώμα μου θα είναι δρόμος,
θα δίνω πράσινο στα πεύκα
και κίτρινο στο θάμνο.
Κοντά στη θάλασσα, γιατί εγώ
γεννήθηκα στη Μεσόγειο.
Γεννήθηκα στη Μεσόγειο.
Γεννήθηκα στη Μεσόγειο.

«Μεσόγειο», του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Ιωάν Μανουέλ Σερράτ.
http://www.youtube.com/watch?v=xfQmpJ0MhSE
♫
Quizá porque mi niñez
sigue jugando en tu playa
y escondido tras las cañas
duerme mi primer amor,
llevo tu luz y tu olor
por donde quiera que vaya.
Y amontonado en tu arena
guardo amor, juegos y penas.

Yo, que en la piel tengo el sabor
amargo del llanto eterno
que han vertido en ti cien pueblos
de Algeciras a Estambul,
para que pintes de azul
sus largas noches de invierno.
A fuerza de desventuras,
tu alma es profunda y oscura.

A tus atardeceres rojos
se acostumbraron mis ojos,
como el recodo al camino.
Soy cantor, soy embustero,
me gusta el juego y el vino,
tengo alma de marinero.
¿Qué le voy a hacer, si yo
nací en el Mediterráneo?
Nací en el Mediterráneo.

Y te acercas y te vas
después de besar mi aldea.
Jugando con la marea
te vas, pensando en volver.
Eres como una mujer
perfumadita de brea
que se añora y que se quiere,
que se conoce y se teme.

¡Ay!, si un día para mi mal
viene a buscarme la parca,
empujad al mar mi barca,
con un levante otoñal,
y dejad que el temporal
desguace sus alas blancas.
Y a mí enterradme sin duelo
entre la playa y el cielo,

en la ladera de un monte
más alto que el horizonte.
Quiero tener buena vista.
Mi cuerpo será camino,
le daré verde a los pinos
y amarillo a la genista.
Cerca del mar, porque yo
nací en el Mediterráneo.
Nací en el Mediterráneo.
Nací en el Mediterráneo.

«Mediterráneo», del cantante y compositor español Joan Manuel Serrat.
http://www.youtube.com/watch?v=xfQmpJ0MhSE

Κάκτος / Cactus

2010-05-24T17:44:00.006+03:00

Ένας κάκτος απαλύνει τις άκρες των δακτύλων μου με το άγγιγμα του.
Είναι 100 χρονών, ανθίζει μόνο μια φορά
Στο όνομά σου...
Στο όνομά σου...

Έχει δηλητήριο πιο πικρό και από τη χολή.
Αρκεί να σε επικαλεστώ και μετατρέπεται σε μέλι.
Στο όνομά σου...
Στο όνομά σου...

Όταν σε ψάχνω υπάρχεις παντού.

Και οι αμμόλοφοι θα γίνουν παγόβουνα
Στον ίλιγγο της αιωνιότητας
Και τα πουλιά θα γίνουν δέντρα
Στο όμοιο της μοναξιάς.

Στο όνομά σου...
Στο όνομά σου...

«Κάκτος», του Αργεντινού τραγουδιστή και συνθέτη Γκουστάβο Σεράτι.
http://www.youtube.com/watch?v=a7_al3uciVc

Un cactus suaviza mis yemas con su piel
Tiene 100 años, sólo florece una vez
En tu nombre...
En tu nombre...

Tiene un veneno más amargo que la hiel
Con sólo invocarte voy a convertirlo en miel
En tu nombre...
En tu nombre...

Cuando te busco no hay sitio en donde no estés.

Y los médanos, serán témpanos
En el vértigo de la eternidad
Y los pájaros serán árboles
En lo idéntico de la soledad.

En tu nombre...
En tu nombre...

“Cactus”, del cantante y compositor argentino Gustavo Cerati.
http://www.youtube.com/watch?v=a7_al3uciVc

Κριτική / Criticismo

2010-05-16T02:43:00.003+03:00

Μόνο τα ψόφια ψάρια ακολουθούν το ρεύμα.
♫
Sólo los peces muertos siguen la corriente.

Ο εχθρός λαός / El pueblo enemigo

2010-05-13T00:02:00.007+03:00

Ήταν, πατριώτη, ένας λαός,
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.
Ήταν, πατριώτη, ένας λαός,
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.

Θέλανε νά 'χουν όλοι το σπιτάκι τους,
καθημερινά το μεροκαματάκι τους,
νά 'χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν.

Νιώθεις, πατριώτη, τί εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός!
Νιώθεις, πατριώτη, τί εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός!

Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα,
να σκέφτονται και να μιλούν ελεύθερα,
να κυβερνάει αυτός που θά 'χουνε διαλέξει,
κανένας πια να μην τους κοροϊδέψει.

Νιώθεις, πατριώτη, τί εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός!
Νιώθεις, πατριώτη, τί εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός!

Θέλαν το νόμο φίλο κι όχι φύλακα,
να μη φοβούνται πια τον χωροφύλακα,
την περηφάνια τους κανείς να μην πληγώνει
ούτε την πόρτα τους να ξεκλειδώνει.

Νιώθεις, πατριώτη, τί εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός!
Νιώθεις, πατριώτη, τί εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός!

Όνειρα χίλια μέσα στο κεφάλι τους
τ' αποθηκεύανε στο προσκεφάλι τους.
Χρόνια καλύτερα ελπίζανε να 'ρθούνε.
Το σήμερα οι ληστές δεν εχτιμούνε.

Νιώθεις, πατριώτη, τί εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός!
Νιώθεις, πατριώτη, τί εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός!

«Ο εχθρός Λαός», του Έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.
http://www.youtube.com/watch?v=7oNDdC37kqU
♫
Érase, patriota, un pueblo,
un gran enemigo local.
Érase, patriota, un pueblo,
un gran enemigo local.

Todos querían tener su casita,
diariamente su jornalito,
incluso tener, por si malenvejecían,
una pensioncina para no pasar hambre.

¡Te das cuenta, patriota, qué enemigo
era aquel despreciable pueblo!
¡Te das cuenta, patriota, qué enemigo
era aquel despreciable pueblo!

Querían no estar subyugados,
pensar y hablar libremente,
que gobernase aquel que elegido hubiesen
y que nadie más de ellos se riese.

¡Te das cuenta, patriota, qué enemigo
era aquel despreciable pueblo!
¡Te das cuenta, patriota, qué enemigo
era aquel despreciable pueblo!

Querían la ley como amiga y no como carcelera,
al guardia civil no temer más,
que su orgullo nadie lo hiriera
ni sus puertas las trancaran.

¡Te das cuenta, patriota, qué enemigo
era aquel despreciable pueblo!
¡Te das cuenta, patriota, qué enemigo
era aquel despreciable pueblo!

Sueños mil dentro de sus cabezas
almacenaban en sus almohadas.
Mejores años esperaban que llegaran.
El hoy los facinerosos no lo valoran.

¡Te das cuenta, patriota, qué enemigo
era aquel despreciable pueblo!
¡Te das cuenta, patriota, qué enemigo
era aquel despreciable pueblo!

"El pueblo enemigo", del compositor griego Mikis Zeodorakis.
http://www.youtube.com/watch?v=7oNDdC37kqU

Ελευθερία / Libertad

2010-05-10T02:32:00.013+03:00

Θεέ μου βόηθα μας παντοτινά
να μην έχουμε αρχηγούς ξανά,
να περνάει η ώρα μας σαν πρώτα,
να περνάμε ελεύθερα την πόρτα,
να μας δώσουν πίσω τα φτερά μας,
το μπαμπά και τη μαμά μας.

Κομμάτι από το τραγούδι «Τα παπαγαλάκια», από την ταινία του Έλληνα σκηνοθέτη Γρηγόρη Καραντινάκη «Η χορωδία του Χαρίτωνα».
http://www.youtube.com/watch?v=5Umrl7qJG2s#t=2m31s
♫
Dios mío ayúdanos eternamente
para que nunca más tengamos jefes,
que el tiempo pase como anteriormente,
que las puertas crucemos libremente,
que nos devuelvan nuestras alas,
a nuestros papás y a nuestras mamás.

Fragmento de la canción "Los periquitos", de la película del director griego Grigoris Karandinakis "El coro de Jarítonas".
http://www.youtube.com/watch?v=5Umrl7qJG2s#t=2m31s

Όλα μεταμορφώνονται / Todo se transforma

2010-05-05T23:41:00.004+03:00

Το φιλί σου έγινε ζέστη.
Μετά η ζέστη, κίνηση.
Μετά σταγόνα ιδρώτα,
που έγινε ατμός. Μετά άνεμος,
που σε μία γωνία της Λα Ριόχα
γύρισε το φτερό ενός ανεμόμυλου
ενώ πατιόταν το κρασί
που ήπιε το κόκκινο σου στόμα.

Το κόκκινο σου στόμα στο δικό μου.
Το ποτήρι που γυρίζει στο χέρι μου.
Και, ενώ το κρασί έπεφτε,
έμαθα ότι από μια μακρινή
γωνία ενός άλλου γαλαξία
η αγάπη που θα μου έδινες
μεταμορφωμένη θα γύριζε
μία μέρα για να σ' ευχαριστήσει.

Ο καθένας δίνει ό,τι λαμβάνει
και μετά λαμβάνει ό,τι δίνει.
Τίποτα δεν είναι πιο απλό.
Δεν υπάρχει άλλος κανόνας:
τίποτα δεν χάνεται,
όλα μεταμορφώνονται.
Όλα μεταμορφώνονται.

Το κρασί που πλήρωσα εγώ
με εκείνο το ιταλικό ευρώ
που είχε μείνει σε ένα βαγόνι
πριν να έρθει στο χέρι μου,
και πριν από αυτό στο Τορίνο,
και πριν από το Τορίνο στο Πράτο,
όπου φτιάξανε το παπούτσι μου
πάνω στο οποίο θα έπεφτε το κρασί.

Παπούτσι που σε λίγες ώρες
θα ψάξω κάτω από το κρεβάτι σου,
με τα φώτα της αυγής,
μαζί με τα σανδάλια σου
που αγόρασες τότε
στο Σαλβαδόρ ντε Μπαΐα,
όπου σε άλλον έδωσες την αγάπη
που σήμερα εγώ θα σου επέστρεφα.

Ο καθένας δίνει ό,τι λαμβάνει
και μετά λαμβάνει ό,τι δίνει.
Τίποτα δεν είναι πιο απλό.
Δεν υπάρχει άλλος κανόνας:
τίποτα δεν χάνεται,
όλα μεταμορφώνονται.
Όλα μεταμορφώνονται.
Όλα μεταμορφώνονται.
Όλα μεταμορφώνονται.

Έμαθα ότι από μια μακρινή
γωνία ενός άλλου γαλαξία
η αγάπη που θα μου έδινες
μεταμορφωμένη θα γύριζε
μία μέρα για να σ' ευχαριστήσει.

Γιατί ο καθένας δίνει ό,τι λαμβάνει
και μετά λαμβάνει ό,τι δίνει.
Τίποτα δεν είναι πιο απλό.
Δεν υπάρχει άλλος κανόνας:
τίποτα δεν χάνεται,
όλα μεταμορφώνονται.
Τίποτα δεν χάνεται,
όλα μεταμορφώνονται.
Τίποτα δεν χάνεται,
όλα μεταμορφώνονται.
Όλα μεταμορφώνονται.
Όλα μεταμορφώνονται.
Όλα μεταμορφώνονται.
Όλα μεταμορφώνονται.

«Όλα μεταμορφώνονται» του Ουρουγουανού τραγουδιστή και συνθέτη Χόρχε Ντρέξλερ.
http://www.dailymotion.com/video/xcslj_jorge-drexler-todo-se-transforma_creation
♫
Tu beso se hizo calor.
Luego el calor, movimiento.
Luego gota de sudor,
que se hizo vapor. Luego viento,
que en un rincón de La Rioja
movió el aspa de un molino
mientras se pisaba el vino
que bebió tu boca roja.

Tu boca roja en la mía.
La copa que gira en mi mano.
Y, mientras el vino caía,
supe que de algún lejano
rincón de otra galaxia
el amor que me darías
transformado volvería
un día a darte las gracias.

Cada uno da lo que recibe
y luego recibe lo que da.
Nada es más simple.
No hay otra norma:
nada se pierde,
todo se transforma.
Todo se transforma.

El vino que pagué yo
con aquel euro italiano
que había estado en un vagón
antes de estar en mi mano,
y antes de eso en Torino,
y antes de Torino en Prato,
donde hicieron mi zapato
sobre el que caería el vino.

Zapato que en unas horas
buscaré bajo tu cama,
con las luces de la aurora,
junto a tus sandalias planas
que compraste aquella vez
en Salvador de Bahía,
donde a otro diste el amor
que hoy yo te devolvería.

Cada uno da lo que recibe
y luego recibe lo que da.
Nada es más simple.
No hay otra norma:
nada se pierde,
todo se transforma.
Todo se transforma.
Todo se transforma.
Todo se transforma.

Supe que de algún lejano
rincón de otra galaxia
el amor que me darías
transformado volvería
un día a darte las gracias.

Porque cada uno da lo que recibe
y luego recibe lo que da.
Nada es más simple.
No hay otra norma:
nada se pierde,
todo se transforma.
Nada se pierde,
todo se transforma.
Nada se pierde,
todo se transforma.
Todo se transforma.
Todo se transforma.
Todo se transforma.
Todo se transforma.

"Todo se transforma", del cantante y compositor uruguayo Jorge Drexler.
http://www.dailymotion.com/video/xcslj_jorge-drexler-todo-se-transforma_creation

Χωρίς παπά και χωροφύλακα / Sin cura ni guardia civil

2010-04-26T22:36:00.008+03:00

Η Μαριναλέντα, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα. Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια.

Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδοµάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την ειρήνη. «Ο δήµαρχός τους είναι τρελός», λένε στο γειτονικό χωριό. «Ενώ εµείς οι άλ λοι Ισπανοί κάνουµε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 µέρες πάρτι». Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν µε τους χωρικούς της Μαριναλέντας.

Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεώτερος δήµαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώνων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πάρει από ένα γαιοκτήµονα 12.000 στρέµµατα γης και να δηµιουργήσει έναν αγροτικό συνεταιρισµό από τον οποίο ζει σήµερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!», λέει ο δήµαρχος.

Στον συνεταιρισµό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ηµέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδοµάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο µισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκοµιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο µικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη µέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατµόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισµού δεν µοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισµό για να δηµιουργηθούν δουλειές. Για αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Οµως ακόµη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι µισθοί καταβάλλονται.

Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισµός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωµα. Μια θέση στον παιδικό σταθµό µε όλα τα γεύµατα κοστίζει 12 ευρώ τον µήνα. Από την άλλη, «εδώ δεν έχουµε χωροφύλακες, θα ήταν µια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήµαρχος. «Δεν έχουµε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυηµένη και το Πάσχα έγινε µια µικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόµους του χωριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.

«Εφαρµόζουµε µια συµµετοχική δηµοκρατία, αποφασίζουµε για όλα, από τους φόρους ώς τις δηµόσιες δαπάνες, σε µεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουµε πως οι άνθρωποι µπορούµε να δουλεύουµε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήµα».

«Χωρίς παπά και χωροφύλακα», του Έλληνα δημοσιογράφου Γιώργου Αγγελόπουλου.
♫
Marinaleda, una comunidad de 2.645 habitantes en Andalucía, no tiene paro, no tiene policías y sus casas se alquilan por 15 euros al mes. Su alcalde, el comunista Juan Manuel Sánchez Gordillo, es reelegido desde hace 31 años.

Desde hace muchos años, en la semana en la que las otras ciudades de España celebran la Semana Santa, en Marinaleda celebran la paz. "Su alcalde está loco", dicen en el pueblo vecino. "Mientras nosotros, los demás españoles, hacemos procesiones religiosas ellos hacen fiesta durante 5 días". Muchos jóvenes de Sevilla, Granada, Madrid, van para celebrarlo con los paisanos de Marinaleda.

Cuando fue elegido por primera vez, en 1979, Gordillo era el más joven alcalde de España. En 1986, tras 12 años de luchas y ocupaciones fundamentalmente por parte de mujeres del pueblo, Marinaleda consiguió arrebatar a un terrateniente 1.200 hectáreas de tierra y así crear una cooperativa agraria de la cual vive hoy casi todo el pueblo. "¡La tierra no pertenece a nadie, la tierra no se compra, la tierra pertenece a todos!", dice el alcalde.

En la cooperativa El Humoso los cooperativistas trabajan 6½ horas al día, de lunes a sábado, es decir 39 horas a la semana. Todos tienen el mismo sueldo, independientemente del trabajo que hagan. Las cosechas (aceite de oliva, alcachofas, pimientos, etc.) son envasadas en el pequeño taller Humar Marinaleda, que se encuentra en medio del pueblo y en el cual trabajan, en muy relajada atmósfera, aproximadamente 60 mujeres y 4-5 hombres. Los productos se venden fundamentalmente en España. Los ingresos de la cooperativa no se reparten sino que se reinvierten en la cooperativa para que se creen trabajos. Por ello en el pueblo no hay parados. Sin embargo, incluso en épocas en las que no hay suficientes trabajos agrarios para todos, los sueldos son pagados.

En Marinaleda la vivienda, el trabajo, la cultura, la educación y la salud se consideran derechos. Una plaza en la guardería con todas las comidas cuesta 12 euros al mes. Por otra parte, "aquí no tenemos guardias civiles, sería un despilfarro inútil", dice el alcalde. "No tenemos tampoco cura - ¡gracias a Dios!", añade riendo. En cualquier caso la libertad de creencia está garantizada y en Semana Santa hubo una pequeña procesión religiosa, la cual pasó discretamente por las calles del pueblo, sin espectadores y evitando la plaza donde tenía lugar la fiesta.

"Estamos poniendo en práctica una democracia participativa, acordamos decisiones para todo, desde los impuestos hasta los gastos públicos, en grandes asambleas. Muchas cabezas dan muchas ideas", dice Gordillo. "Sabemos que los hombres podemos trabajar también por otros valores y no exclusivamente por el dinero".

"Sin cura ni guardia civil", del periodista griego Yiorgos Anyelópulos.

Τί προτιμάς; / ¿Qué prefieres?

2010-03-17T02:21:00.000+02:00

Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα.
♫
Para gustos, los colores.

Γυναικεία δύναμη / Poder femenino

2010-03-16T12:20:00.002+02:00

Το μουνί σέρνει καράβι.
♫
Tiran más dos tetas que dos carretas.

Υποτίμηση / Menosprecio

2010-03-14T12:38:00.001+02:00

Με έχεις γράψει στα παλιά σου τα παπούτσια.
♫
Pasas olímpicamente de mí.

Υπερηφάνεια / Orgullo

2010-03-13T16:01:00.006+02:00

Όσο πολύ κι αν με πονάει πρέπει να αποδεχτώ
ότι άλλες με βλέπουν χωρίς ρούχα και εσύ γυμνό.

Κομμάτι από το τραγούδι «Ψευδόμενη» του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Χοακίν Σαμπίνα.
http://www.youtube.com/watch?v=rPMCzcvXVaQ
♫
Por mucho que me duela debo admitir
que otras me ven sin ropa y tú desnudo.

Fragmento de la canción “Embustera” del cantante y compositor español Joaquín Sabina.
http://www.youtube.com/watch?v=rPMCzcvXVaQ

Κατά λάθος / Por error

2010-03-12T17:11:00.002+02:00

Τη βάψαμε.
♫
Την πατήσαμε.
♫
La cagamos.

ΚΡΙΣΗ / CRISIS

2010-03-10T18:36:00.004+02:00

Σφίγγω το ζωνάρι.

Apretarse el cinturón.

Όχι τόσο διαφορετικοί / No tan diferentes

2010-03-07T23:57:00.002+02:00

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.
♫
Le dijo la sartén al cazo.
♫
Habló de putas la Dolores.

Αέρας / Aire

2010-02-22T19:38:00.005+02:00

Μια νύχτα μετά από μεθύσι,
ενώ προσπαθούσα να ξυπνήσω,
αισθάνθηκα ότι από τον ομφαλό μου
άρχισα να ξεφουσκώνω,
ότι το σώμα μου τσαλακωνόταν
όπως μία λαδόκολλα.
και μετατρεπόμουν, τί περίεργο!,
σε αέρια κατάσταση.

Και μετά την μεταμόρφωση
αισθάνθηκα πολύ καλύτερα.
Ήμουνα σκούρος γκρι αέρας
και με αρκετή ρύπανση.
Φαινόταν πάντως
ότι ήμουνα από πόλη αέρας
που, παρόλο που δεν είναι ο πιο υγιεινός,
το προτιμάει ο άνθρωπος.

Αέρας,
ονειρεύτηκα για μια στιγμή ότι ήμουνα αέρας:
οξυγόνο, άζωτο, και αργό,
χωρίς συγκεκριμένη μορφή ούτε χρώμα.
Ήμουν ιπτάμενος αέρας.

Αφού εγώ είμαι πολύ ενσυνείδητος
ακόμα και σ'αυτή την κατάσταση,
αποφάσισα να είμαι συνεπής
με την καινούργια μου διάσταση
και προσπάθησα να με αναπνεύσει
αυτή που πλάι μου κοιμάται.
Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες,
εγώ ξέρω να το κάνω καλύτερα.

Αφού δεν ικανοποιήθηκα
από την σεξουαλική εμπειρία
φούσκωσαν οι ατμοί μου,
μετατράπηκα σε τυφώνα,
έκανα δύο με τρεις γύρους
και στο πέμπτο κουράστηκα.
Αυτό το δωμάτιο είναι πολύ μικρό
για τα πράγματα που ονειρεύομαι.

Αέρας,
ονειρεύτηκα για μια στιγμή ότι ήμουνα αέρας:
οξυγόνο, άζωτο, και αργό,
χωρίς συγκεκριμένη μορφή ούτε χρώμα.
Ήμουν ιπτάμενος αέρας.

Και λυπάμαι για την φίλη μου
και για το τζάμι που έσπασα.
Δραπέτευσα από το παράθυρο
και κατακόρυφα ρίχτηκα,
αλλά δεν ήμουν τυχερός
και όταν πήγα να ξαναναίβω
έγινα άνθρωπος ξανά.
Μην λείπετε στην κηδεία.

Αέρας,
ονειρεύτηκα για μια στιγμή ότι ήμουνα αέρας:
οξυγόνο, άζωτο, και αργό,
χωρίς συγκεκριμένη μορφή ούτε χρώμα.
Ήμουν ιπτάμενος αέρας.

«Αέρας», του ισπανικού συγκροτήματος Μεκάνο.
http://www.youtube.com/watch?v=O-w-Yk4W6KU
♫
Una noche de resaca,
al tratar de despertar,
noté que por el ombligo
me empezaba a desinflar,
que mi cuerpo se arrugaba
como un papel vegetal
e iba pasando, ¡qué curioso!,
al estado gaseoso.

Y tras la metamorfosis
me sentí mucho mejor.
Era un aire gris oscuro
y con bastante polución.
Se notaba en cualquier caso
que era aire de ciudad
que, si bien no es el más sano,
lo prefiere el ser humano.

Aire,
soñé por un momento que era aire:
oxígeno, nitrógeno y argón
sin forma definida ni color.
Fui aire volador.

Como yo soy muy consciente
hasta en esta situación,
decidí ser consecuente
con mi nueva dimensión
y probé a ser respirado
por la que duerme a mi lado.
Sin entrar en pormenores,
yo sé hacer cosas mejores.

Como no me satisfizo
la experiencia sexual
se me inflaron los vapores,
me convertí en huracán,
di unas tres o cuatro vueltas
y a la quinta me cansé.
Este cuarto es muy pequeño
para las cosas que sueño.

Aire,
soñé por un momento que era aire:
oxígeno, nitrógeno y argón,
sin forma definida ni color.
Fui aire volador.

Y lo siento por mi novia
y el cristal que me cargué.
Me escapé por la ventana
y en picado me lancé,
pero tuve mala suerte
y cuando iba a remontar
me volví otra vez humano.
No faltéis al funeral.

Aire,
soñé por un momento que era aire:
oxígeno, nitrógeno y argón,
sin forma definida ni color.
Fui aire volador.

"Aire", del grupo español Mecano.
http://www.youtube.com/watch?v=O-w-Yk4W6KU

Υπό το μηδέν / Bajo cero

2010-02-15T21:21:00.001+02:00

Το κρύο είναι τσουχτερό.
♫
Hace un frío que pela.

Ο Άγιος Βαλεντίνος / San Valentín

2010-02-14T16:13:00.004+02:00

Ο έρωτας δεν είναι αυτό που θέλουμε να νιώθουμε αλλά αυτό που νιώθουμε χωρίς να το θέλουμε.
♫
El amor no es aquello que queremos sentir sino aquello que sentimos sin querer.

Η αξία του έρωτα / El valor del amor

2010-02-13T00:51:00.003+02:00

Ευλογημένο το στόμα που δίνει φιλιά και δεν καταπίνει κέρματα.

Του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Χοακίν Σαμπίνα.
♫
Bendita sea la boca que da besos y no traga monedas.

Del cantante y compositor español Joaquín Sabina.

Κοιμάμαι; / ¿Duermo?

2010-02-10T15:01:00.005+02:00

Δεν είναι το ίδιο το να είσαι κοιμισμένος με το να κοιμάσε, όπως και δεν είναι το ίδιο το να είσαι γαμημένος με το να γαμάς.

Του βραβευμένου με Νόμπελ Ισπανού συγγραφέα και πολιτικού Καμίλο Χοσέ Θέλα.
♫
No es lo mismo estar dormido que estar durmiendo, como tampoco es lo mismo estar jodido que estar jodiendo.

Del Nobel español, escritor y político, Camilo José Cela.

Πανικός / Pánico

2010-02-04T11:52:00.004+02:00

Πνίγομαι σε μία κουταλιά νερό.

Ahogarse en un vaso de agua.

Κάθε Σεπτέμβρη / Cada septiembre

2010-01-31T18:47:00.004+02:00

Κάθε Σεπτέμβρη θα γυρνάς απ' το χωριό σου
και μόνο απ' τ' άσπρα μέρη κάτω απ' το μαγιό
θ' αναγνωρίζω το κορμάκι το δικό σου,
που τους χειμώνες το κοιτάζω μόνο εγώ.

Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω.
Αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μένω ανοιχτός.
Κι αν καταφέρω και το πάγο σου τον λιώσω,
κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως.

Κάθε Σεπτέμβρη θα δαγκώνεις ένα μήλο
κι εγώ θα κάθομαι να βλέπω σαν Αδάμ
τον πειρασμό να σε τυλίγει σαν το φύλλο
και να μου κάνει την καρδιά μου Γης Μαδιάμ.

Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω.
Αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μένω ανοιχτός.
Κι αν καταφέρω και το πάγο σου τον λιώσω,
κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως.

«Κάθε Σεπτέμβρη», του Έλληνα τραγουδιστή και συνθέτη Φοίβου Δεληβοριά.
http://www.youtube.com/watch?v=qUquP0udc58
♫
Cada septiembre volverás de tu pueblo
y sólo por las partes blancas bajo el bañador
reconoceré tu cuerpecito,
que los inviernos sólo miro yo.

Y qué tiene el sol que yo no tenga para darte.
Él cierra por la noche, abierto quedo yo.
Y si consigo también tu hielo derretir,
cada septiembre todo se llenará de luz.

Cada septiembre morderás una manzana
y yo me sentaré a mirar como un Adán
que la tentación te envuelva como una hoja
y me haga el corazon estallar.

Y qué tiene el sol que yo no tenga para darte.
Él cierra por la noche, abierto quedo yo.
Y si consigo también tu hielo derretir,
cada septiembre todo se llenará de luz.

"Cada septiembre", del cantante y compositor griego Fivos Delivoriás.
http://www.youtube.com/watch?v=qUquP0udc58

Λίγο πολύ / Más o menos

2010-01-06T19:01:00.004+02:00

Έχει τα συν και τα πλην του.
♫
Tiene sus más y sus menos.

Χιόνι / Nieve

2010-01-01T09:47:00.003+02:00

Χρονιά χιονιών, χρονιά αγαθών.

Ισπανική παροιμία.
♫
Año de nieves, año de bienes.

Refrán español.

Έξοδος και είσοδος / Salida y entrada

2009-12-31T15:31:00.003+02:00

Ευτυχισμένη έξοδος και είσοδος.

Ευχή που λέγεται παραδοσιακά στην Ισπανία στις 31 Δεκεμβρίου για τον Nέο Xρόνο.
♫
Feliz salida y entrada.

Deseo que se dice tradicionalmente en España el 31 de diciembre para el Año Nuevo.

Το κύμα / La ola

2009-12-31T13:27:00.007+02:00

Μια ώρα μόνο να σε δω κι αυτό μου φτάνει
να συνεχίσω την αδιάφορη ζωή μου,
αφού δεν είσαι εδώ αγάπη μου μαζί μου.
Μια λέξη μόνο να 'ξερες απλά τι κάνει,
τι φέρνει πίσω, πόση δύναμη μου δίνει,
ελπίδες να σωθώ απ' του μυαλού τη δίνη.

Έλα, κύμα, πάρε με
και μες στην αγκαλιά του πάλι βάλε με.
Έλα κύμα και βοριά,
το σώμα του στεριά μπροστά του βγάλε με.
Μα αν αυτός μ' απαρνηθεί, σε πέλαγο βαθύ
ναυάγιο άσε με.

Μια στιγμούλα μοναχά μέσα στο χρόνο
να μου του δώσεις την απόσταση να σβήσω
κι ύστερα, αν θες, πάλι την πόρτα σου θα κλείσω.
Μοιάζουν όλα απόψε σαν σκηνή από φόνο.
Θα μ' εξοντώσεις, το ξέρω, όπου και να πάω.
Στο ρεύμα της καρδιάς σου κόντρα προχωράω.

Έλα, κύμα, πάρε με
και μες στην αγκαλιά του πάλι βάλε με.
Έλα κύμα και βοριά,
το σώμα του στεριά μπροστά του βγάλε με.
Μα αν αυτός μ' απαρνηθεί, σε πέλαγο βαθύ
ναυάγιο άσε με.

Έλα, κύμα, πάρε με
και μες στην αγκαλιά του πάλι βάλε με.
Έλα κύμα και βοριά,
το σώμα του στεριά μπροστά του βγάλε με.
Μα αν αυτός μ' απαρνηθεί, σε πέλαγο βαθύ
ναυάγιο άσε με.

«Το κύμα», του Έλληνα συνθέτη Γιώργου Θεοφάνους.
http://www.youtube.com/watch?v=FlMflZo0gqM
♫
Con sólo una hora que te vea me llega
para seguir con mi vida indolente,
porque no estás aquí, cariño mío, junto a mi.
Sólo con que supieras lo que hace una simple palabra,
qué devuelve, cuánta fuerza me da,
esperanzas de salvarme de mi mente atormentada.

Venga, ola, llévame
y dentro de su abrazo de nuevo déjame.
Venga, ola y cierzo,
con su cuerpo postrado sácame ante él.
Pero si él de mi renegara, en profundo mar
déjame naufragar.

Sólo un instante en medio del tiempo
que me dieras para que borrase la distancia
y seguidamente, si quieres, tu puerta cerraría.
Esta noche todo parece una escena de crimen.
Me exterminarás, lo sé, allá donde vaya.
Contra la corriente de tu corazón avanzo.

Venga, ola, llévame
y dentro de su abrazo de nuevo déjame.
Venga, ola y cierzo,
con su cuerpo postrado sácame ante él.
Pero si él de mi renegara, en profundo mar
déjame naufragar.

Venga, ola, llévame
y dentro de su abrazo de nuevo déjame.
Venga, ola y cierzo,
con su cuerpo postrado sácame ante él.
Pero si él de mi renegara, en profundo mar
déjame naufragar.

"La ola", del compositor griego Yiorgos Zeofanus.
http://www.youtube.com/watch?v=FlMflZo0gqM

η ζωή ΜΕΤΑ / la vida DESPUÉS

2009-12-23T21:28:00.004+02:00

Περσεφόνη / Perséfone

2009-10-17T15:02:00.006+03:00

Στα ίσα και στ' ανάποδα φωνές στον ύπνο μου άκουγα.
Αυτί μου πλανημένο στον Άδη κατεβαίνω.
Κατεβαίνω σα νυφούλα που 'χασε το μάγκα της,
ωχ! ωχ! ω! το λούσο και τα φράγκα της.

Είναι σπηλιά, είν' όαση, σβησμένη τηλεόραση.
Ωχρή σαν το λεμόνι, στου Ήφαιστου τ' αμόνι
κλαίω και παρακαλάω: «Να γεννηθώ δεν πρόφτασα,
ωχ! ωχ! ω! ζωή μου δεν σε χόρτασα».

Και να' σου πλησιάζουνε ανδρείκελα που μοιάζουνε.
Περίεργα κοιτάνε μα δε με βοηθάνε.
«Βγάλ' τα πέρα μοναχή σου όπως κάναμε όλοι μας,
ωχ! ωχ! ω! γαμώ το πορτοφόλι μας».

«Περσεφόνη», του Έλληνα συνθέτη Θανάση Παπακωνσταντίνου.
http://www.youtube.com/watch?v=dWNhaww1xNA
♫
Al revés y al derecho escuchaba voces en mi sueño.
Errático mi oído, hacia Hades desciendo.
Desciendo como una novia que perdió su churri,
¡oh, oh, oh!, sus lujos y sus dineros.

Es una cueva, es un oasis, apagada televisión.
Cetrina como el limón en el yunque de Hefesto
lloro y ruego: "A nacer no llegué,
¡oh, oh, oh!, vida mía no te llené".

Y se te acercan lo que parecen maniquíes.
Miran con extrañeza pero no me ayudan.
"Sácalo adelante tú sola como hicimos los demás,
¡oh, oh, oh!, me cago en nuestro portamonedas".

“Perséfone”, del compositor griego Zanasis Papakonstandinu.
http://www.youtube.com/watch?v=dWNhaww1xNA

Αλλαγές / Cambios

2009-10-13T21:27:00.003+03:00

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς.
♫
El mismo perro con diferente collar.

Θάνατος στη λήθη / Muerte en el olvido

2009-09-27T21:30:00.009+03:00

Εγώ ξέρω ότι υπάρχω
γιατί εσύ με φαντάζεσαι.
Είμαι ψηλός γιατί εσύ πιστεύεις ότι είμαι ψηλός,
και καθαρός γιατί εσύ με κοιτάζεις
με μάτια καλά,
με καθαρή ματιά.
Η σκέψη σου με κάνει έξυπνο,
και στην απλή σου τρυφερότητα,
εγώ είμαι επίσης
απλός και καλός.
Αλλά αν εσύ με ξεχάσεις
Θα είμαι νεκρός χωρίς κανένας να το ξέρει.
Θα δούνε ζωντανή την σάρκα μου, αλλά θα είναι άλλος άνθρωπος
-σκοτεινός, αδέξιος, κακός- αυτός που την κατοικεί…

"Θάνατος στη λήθη" του Ισπανού ποιητή Άνχελ Γκονθάλεθ. Μεταφρασμένο από την Εουχένια.

Yo sé que existo
porque tú me imaginas.
Soy alto porque tú me crees
Alto, y limpio porque tú me miras
con buenos ojos,
con mirada limpia.
Tu pensamiento me hace
inteligente, y en tu sencilla
ternura, yo soy también sencillo
y bondadoso.
Pero si tú me olvidas
quedaré muerto sin que nadie
lo sepa. Verán viva
mi carne, pero será otro hombre
-oscuro, torpe, malo- el que la habita…

"Muerte en el olvido" del poeta español Ángel González. Traducido por Eugenia.

Απόσταση / Distancia

2009-09-16T00:14:00.009+03:00

Θέλω να είμαι κοντά σου, το πιο μακριά πλάι σου.

Κομμάτι του τραγουδιού «Το πιο μακριά πλάι σου», του ισπανικού συγκροτήματος Φίτο & Φιτιπάλντις.
http://www.youtube.com/watch?v=5dUIBQxjV7M
♫
Quiero estar cerca de ti, lo más lejos a tu lado.

Fragmento de la canción "Lo más lejos a tu lado", del grupo español Fito & Fitipaldis.
http://www.youtube.com/watch?v=5dUIBQxjV7M

Κατανόηση / Entendimiento

2009-08-30T21:17:00.002+03:00

Για αυτόν που καταλαβαίνει τα λίγα λόγια αρκούν.
♫
A buen entendedor pocas palabras bastan.

Έκπληξη / Sorpresa

2009-08-30T21:14:00.003+03:00

Απ΄έξω κούκλα και απο μέσα πανούκλα.
♫
Por fuera muñeca y por dentro la peste.

Διπλό όφελος / Beneficio doble

2009-08-03T17:33:00.003+03:00

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.

Matar dos pájaros de un tiro.

Τον θέλεις; / ¿Lo quieres?

2009-07-30T15:34:00.004+03:00

Το σημαντικό δεν είναι να είναι διαθέσιμος αλλά να είναι διατεθειμένος.
♫
Lo importante no es que esté disponible sino que esté dispuesto.

Νύχτες γάμου / Noches de boda

2009-07-13T16:00:00.010+03:00

Να μην σβήνει το μακιγιάζ το χαμόγελό σου.
Να μην σταθεροποιούν οι αποσκευές τα φτερά σου.
Να μην βιάζεται το ημερολόγιο.
Να σταματάει το λεξικό τις σφαίρες.

Να διορθώνουν οι περσίδες την αυγή.
Να νικάει το «θέλω» τον πόλεμο του «μπορώ».
Να μην μετράνε τις ώρες αυτοί που περιμένουν.
Να πεθαίνουν απ΄τον φόβο αυτοί που σκοτώνουν.

Να σε βρει χορεύοντας το τέλος του κόσμου.
Να μου βάφει τα άσπρα μαλλιά η σκηνή.
Να μην ξέρεις ποτέ το πώς ούτε το πότε,
ούτε εκατό πιθανότητες [που πετάνε], ούτε το χτές ούτε το αύριο.

Να μην γίνει ντεμοντέ η καρδιά.
Να σου ξανθύνουν το δέρμα τα φθινόπωρα.
Να είναι η κάθε νύχτα νύχτα γάμου.
Να μην εξαφανιστεί το φεγγάρι μελιού.
Να είναι όλες οι νύχτες νύχτες γάμου.
Να είναι όλα τα φεγγάρια φεγγάρια μελιού.

Να μην πάσχουν από συμπλέγματα οι αλήθειες.
Να φαίνονται ψέματα τα ψέματα.
Να μην σε δικαιλογούν οι καθρέφτες.
Να απολαμβάνεις να βλέπεις ό,τι βλέπεις.

Να μην ασχολείται με εσένα η εγκατάλειψη.
Να είναι ο κάθε δείπνος ο μυστικός σου δείπνος.
Να μην είναι τόσο ακριβό να είσαι θαρραλέος.
Να μην αξίζει τον κόπο να είσαι δειλός.

Να μην σε αγοράζουν τζάμπα.
Να μην σου πουλάνε αγάπη χωρίς κόκαλα.
Να μην σε βάζουν για ύπνο με παραμύθια με νεράιδες.
Να μην σου κλείνουν το μπαρ της γωνίας.

Να μην γίνει ντεμοντέ η καρδιά.
Να σου ξανθύνουν το δέρμα τα φθινόπωρα.
Να είναι η κάθε νύχτα νύχτα γάμου.
Να μην εξαφανιστεί το φεγγάρι μελιού.
Να είναι όλες οι νύχτες νύχτες γάμου.
Να είναι όλα τα φεγγάρια φεγγάρια μελιού.

«Νύχτες γάμου», του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Χοακίν Σαμπίνα.
http://www.youtube.com/watch?v=a_mtIhEuppg
♫
Que el maquillaje no apague tu risa.
Que el equipaje no lastre tu alas.
Que el calendario no venga con prisas.
Que el diccionario detenga las balas.

Que las persianas corrijan la aurora.
Que gane el "quiero" la guerra del "puedo".
Que los que esperan no cuenten las horas.
Que los que matan se mueran de miedo.

Que el fin del mundo te pille bailando.
Que el escenario me tiña las canas.
Que nunca sepas ni cómo ni cuándo,
ni ciento volando, ni ayer ni mañana.

Que el corazón no se pase de moda.
Que los otoños te doren la piel.
Que cada noche sea noche de bodas.
Que no se ponga la luna de miel.
Que todas las noches sean noches de bodas.
Que todas les lunas sean lunas de miel.

Que las verdades no tengan complejos.
Que las mentiras parezcan mentiras.
Que no te den la razón los espejos.
Que te aproveche mirar lo que miras.

Que no se ocupe de ti el desamparo.
Que cada cena sea tu última cena.
Que ser valiente no salga tan caro.
Que ser cobarde no valga la pena.

Que no te compren por menos de nada.
Que no te vendan amor sin espinas.
Que no te duerman con cuentos de hadas.
Que no te cierren el bar de la esquina.

Que el corazón no se pase de moda.
Que los otoños te doren la piel.
Que cada noche sea noche de bodas.
Que no se ponga la luna de miel.

Que todas las noches sean noches de boda.
Que todas las lunas sean lunas de miel.

“Noches de boda”, del cantante y compositor español Joaquín Sabina.
http://www.youtube.com/watch?v=a_mtIhEuppg

Περιφρόνηση / Desprecio

2009-07-04T01:31:00.000+03:00

Η χειρότερη περιφρόνηση είναι η έλλειψη εκτίμησης.
♫
El peor desprecio es la falta de aprecio.

Διευθύνσεις / Direcciones

2009-07-03T00:03:00.001+03:00

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη.
♫
Todos los caminos conducen a Roma.

Ενδιαφέρον / Interés

2009-06-30T16:12:00.002+03:00

Μου κάνει κλικ.
♫
Me hace tilín.

Αν εσύ μου πεις «έλα» / Si tú me dices "ven"

2009-06-30T13:12:00.009+03:00

Αν εσύ μου πεις «έλα», τα αφήνω όλα.
Αν εσύ μου πεις «έλα», όλα θα είναι για εσένα.
Τις στιγμές μου τις πιό κρυφές
επίσης θα σου τις δώσω.
Τα μυστικά μου, που είναι λίγα,
θα είναι επίσης δικά σου.

Αν εσύ μου πεις «έλα», όλα θα αλλάξουν.
Αν εσύ μου πεις «έλα», θα υπάρχει ευτυχία.
Αν εσύ μου πεις «έλα», αν εσύ μου πεις «έλα»...

Μην σταματάς την στιγμή λόγω των αναποφασιστικοτήτων
για να ενώσουμε ψυχή με ψυχή, καρδιά με καρδιά.
Να γελάω μαζί σου ενώπιον οτιδήποτε πόνου,
να κλαίω μαζί σου, να κλαίω μαζί σου,
θα είναι η διάσωσή μου.

Αλλά αν εσύ μου πεις «έλα», τα αφήνω όλα.
Να μην γίνεται αργά για εσένα
και να βρεθείς στον δρόμο
χαμένη, δίχως πορεία και στη λάσπη.
Αν εσύ μου πεις «έλα», τα αφήνω όλα.

Μην σταματάς την στιγμή λόγω των αναποφασιστικοτήτων
για να ενώσουμε ψυχή με ψυχή, καρδιά με καρδιά.
Να γελάω μαζί σου ενώπιον οτιδήποτε πόνου,
να κλαίω μαζί σου, να κλαίω μαζί σου,
θα είναι η διάσωσή μου.

Αλλά αν εσύ μου πεις «έλα», τα αφήνω όλα.
Να μην γίνεται αργά για εσένα
και να βρεθείς στον δρόμο
χαμένη, δίχως πορεία και στη λάσπη.
Αν εσύ μου πεις «έλα», τα αφήνω όλα.

«Λάσπη» ή «Αν εσύ μου πεις "έλα"», μπολερό του μεξικάνικου συγκροτήματος Λος Πάντσος.
http://www.youtube.com/watch?v=aOe4Y6mX5zQ
♫
Si tú me dices "ven", lo dejo todo.
Si tú me dices "ven", será todo para ti.
Mis momentos más ocultos
también te los daré.
Mis secretos, que son pocos,
serán tuyos también.

Si tú me dices "ven", todo cambiará.
Si tú me dices "ven", habrá felicidad.
Si tú me dices "ven", si tú me dices "ven"...

No detengas el momento por la indecisiones
para unir alma con alma, corazón con corazón.
Reir contigo ante cualquier dolor,
llorar contigo, llorar contigo,
será mi salvación.

Pero si tú me dices "ven", lo dejo todo.
Que no se te haga tarde
y te encuentres en la calle
perdida, sin rumbo y en el lodo.
Si tú me dices "ven", lo dejo todo.

No detengas el momento por la indecisiones
para unir alma con alma, corazón con corazón.
Reir contigo ante cualquier dolor,
llorar contigo, llorar contigo,
será mi salvación.

Pero si tú me dices "ven", lo dejo todo.
Que no se te haga tarde
y te encuentres en la calle
perdida, sin rumbo y en el lodo.
Si tú me dices "ven", lo dejo todo.

"Lodo" o "Si tú me dices «ven»", bolero del grupo mexicano Los Panchos.
http://www.youtube.com/watch?v=aOe4Y6mX5zQ

Με προσοχή / Con cuidado

2009-06-30T11:09:00.001+03:00

Έχω τα μάτια μου δεκατέσσερα.
♫
Me ando con mil ojos.

Hσυχία / Tranquilidad

2009-06-26T11:42:00.003+03:00

Η μουσική εξημερώνει τα ήθη.
♫
La música amansa a las fieras.

Η ταβέρνα του Βούδα / La taberna del Buda

2009-06-03T08:01:00.007+03:00

Είναι ένα άθλιο μέρος
στο οποίο συναθροίζονται κάθε βράδυ οι ίδιοι.
Γράφονται σενάρια, μαύρα μυθιστορήματα,
γράφονται σελίδες κόλπων και τρόπων.

Ανοίγει η πόρτα, γίνεται ομίχλη.
Ανάμεσα στους καπνούς και στα αρώματα κάποιος μπαίνει.
Κάποιοι κοιτάζονται, άλλοι αναρωτιούνται:
«Ποιός είναι ο τύπος που είναι ίδιος ο Βούδας;»
«Ποιός είναι ο τύπος που είναι ίδιος ο Βούδας;»

Σε μια γωνία ένας φυλακισμένος.
Ακριβώς στο πάγκο, απέναντι, είναι ένας συμβολαιογράφος.
Ένας χωρισμένος με μια χήρα
κάνει παρέα με την φίλη της χήρας.
Κάνει παρέα με την φίλη της χήρας.

Και είναι ένας κοσμήτορας επίσης.
Και ένας δικηγόρος επίσης.
και ένας αστυνόμος περιστοιχισμένος από κλέφτες.
και μια πριγκήπισσα και μια Πορτογάλα
που γίνονται ένα τίποτα άμα βγάλουν τα τακούνια.

Και είναι ένας κοσμήτορας επίσης.
Και ένας δικηγόρος επίσης.
και ένας αστυνόμος περιστοιχισμένος από κλέφτες.
και μια πριγκήπισσα και μια Πορτογάλα
που γίνονται ένα τίποτα άμα βγάλουν τα τακούνια.

Ένα ανδρόγυνο με καλή σχέση.
Σε μόλις ένα μέτρο η ερωμένη του άνδρα.
Αυτός, πολύ ήσυχος, αποκρύβει.
Αυτή προσεκτική γιατί είδε έναν παλιό φίλο.
Αυτή προσεκτική γιατί είδε έναν παλιό φίλο.

Έίναι τρεις τραπεζίτες. Φοράνε γραβάτα.
Είναι παντρεμένοι. Τα δαχτυλίδια καλά φυλαγμένα.
Τρεις Ιταλίδες δεν το κρύβουν,
ρίχνουν κλήρο για τους τρεις με τις γραβάτες.
Ρίχνουν κλήρο για τους τρεις τις γραβάτες.

Και είναι ένας κοσμήτορας επίσης.
Και ένας δικηγόρος επίσης.
και ένας αστυνόμος περιστοιχισμένος από κλέφτες.
και μια πριγκήπισσα και μια Πορτογάλα
που γίνονται ένα τίποτα άμα βγάλουν τα τακούνια.

Και είναι ένας κοσμήτορας επίσης.
Και ένας δικηγόρος επίσης.
και ένας αστυνόμος περιστοιχισμένος από κλέφτες.
και μια πριγκήπισσα και μια Πορτογάλα
που γίνονται ένα τίποτα άμα βγάλουν τα τακούνια.

Και είναι ένας κοσμήτορας επίσης.
Και ένας δικηγόρος επίσης.
και ένας αστυνόμος περιστοιχισμένος από κλέφτες.
και μια πριγκήπισσα και μια Πορτογάλα
που γίνονται ένα τίποτα άμα βγάλουν τα τακούνια.

Και είναι ένας κοσμήτορας.
Και ένας δικηγόρος.
και ένας αστυνόμος περιστοιχισμένος από κλέφτες.
και μια πριγκήπισσα και μια Πορτογάλα
που γίνονται ένα τίποτα άμα βγάλουν τα τακούνια.

Και είναι ένας κοσμήτορας επίσης.
Και ένας δικηγόρος επίσης.
και ένας αστυνόμος περιστοιχισμένος από κλέφτες.
και μια πριγκήπισσα και μια Πορτογάλα
που γίνονται ένα τίποτα άμα βγάλουν τα τακούνια.

«Η ταβέρνα του Βούδα», του ισπανού συγκροτήματος Καφέ Κιχάνο.
http://www.youtube.com/watch?v=nDNBj8Uq2mY
♫
Es un local de mala muerte
donde se juntan cada noche los de siempre.
Se escriben guiones, novelas negras,
se escriben páginas de trucos y maneras

Se abre la puerta, se hace la niebla.
Entre los humos y perfumes alguien entra.
Unos se miran, otros preguntan:
"¿Quién es el tipo que parece el mismo Buda?"
"¿Quién es el tipo que parece el mismo Buda?"

En una esquina un presidiario.
Justo en la barra, enfrente, hay un notario.
Un separado con una viuda
hace pareja con la amiga de la viuda.
Hace pareja con la amiga de la viuda.

Y hay un decano también.
Y un abogado también.
Y un policía rodeado de ladrones.
Y una princesa y una portuguesa
que en nada quedan si se quitan los tacones.

Y hay un decano también.
Y un abogado también.
Y un policía rodeado de ladrones.
Y una princesa y una portuguesa
que en nada quedan si se quitan los tacones.

Un matrimonio bien avenido.
A sólo un metro la querida del marido.
Él, bien tranquilo, disimulando.
Ella pendiente porque ha visto a un viejo amigo.
Ella pendiente porque ha visto a un viejo amigo.

Hay tres banqueros. Van con corbata.
Están casados. Los anillos bien guardados.
Tres italianas no se recatan,
se echan a suertes a los tres de las corbatas.
Se echan a suertes a los tres de las corbatas.

Y hay un decano también.
Y un abogado también.
Y un policía rodeado de ladrones.
Y una princesa y una portuguesa
que en nada quedan si se quitan los tacones

Y hay un decano también.
Y un abogado también.
Y un policía rodeado de ladrones.
Y una princesa y una portuguesa
que en nada quedan si se quitan los tacones.

Y hay un decano también.
Y un abogado también.
Y un policía rodeado de ladrones.
Y una princesa y una portuguesa
que en nada quedan si se quitan los tacones.

Y hay un decano.
Y un abogado.
Y un policía rodeado de ladrones.
Y una princesa y una portuguesa
que en nada quedan si se quitan los tacones.

Y hay un decano también.
Y un abogado también.
Y un policía rodeado de ladrones.
Y una princesa y una portuguesa
que en nada quedan si se quitan los tacones.

"La taberna del Buda", del grupo español Café Quijano.
http://www.youtube.com/watch?v=nDNBj8Uq2mY

Αιτιοκρατία / Determinismo

2009-05-30T00:05:00.002+03:00

Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
♫
Nada es por casualidad.

Δίχως χαρτιά / Sin documentos

2009-05-15T20:23:00.005+03:00

Άφησέ με να περάσω δια μέσου του ανέμου δίχως χαρτιά,
και θα το κάνω για τον καιρό που είχαμε,
γιατί δεν έχει μείνει διέξοδος,
γιατί φαίνεσαι αποκοιμισμένη,
γιατί ψάχνοντας το γέλιο σου θα περνούσα όλη τη ζωή μου.

Θέλω να είμαι ο μόνος που σου δαγκώνει το στόμα.
Θέλω να ξέρω ότι η ζωή μαζί σου δεν θα τελειώσει.

Άφησέ με να σου κλείσω τα μάτια αυτό το βράδυ
και αύριο θα έρθω με ένα τσιγάρο στο κρεβάτι,
γιατί δεν έχω άλλες προθέσεις
από το να συνεχίζω να πίνω από αυτό το ποτήρι,
που δεν είναι και τόσο σπασπένο.

Θέλω να είμαι ο μόνος που σου δαγκώνει το στόμα.
Θέλω να ξέρω ότι η ζωή μαζί σου δεν θα τελειώσει.

Γιατί έτσι, γιατί έτσι, γιατί έτσι,
γιατί σ΄αυτή τη ζωή δεν θέλω να περάσω
μια ολόκληρη μέρα χωρίς εσένα.
Γιατί έτσι, γιατί έτσι, γιατί έτσι.
γιατί ενώ σε περιμένω για εσένα πεθαίνω
και δεν θέλω να συνεχίζω έτσι.

Άφησέ με να περάσω δια μέσου του ανέμου δίχως χαρτιά,
και θα το κάνω για τον καιρό που είχαμε,
γιατί δεν έχει μείνει διέξοδος,
γιατί φαίνεσαι αποκοιμισμένη,
γιατί ψάχνοντας το γέλιο σου θα περνούσα όλη τη ζωή μου.

Θέλω να είμαι ο μόνος που σου δαγκώνει το στόμα.
Θέλω να ξέρω ότι η ζωή μαζί σου δεν θα τελειώσει.

Γιατί έτσι, γιατί έτσι, γιατί έτσι,
γιατί σ΄αυτή τη ζωή δεν θέλω να περάσω
πάνω από μια ολόκληρη μέρα χωρίς εσένα.
Γιατί έτσι, γιατί έτσι, γιατί έτσι.
γιατί ενώ σε περιμένω για εσένα πεθαίνω
και δεν θέλω να συνεχίζω έτσι.

Θέλω να είμαι ο μόνος που σου δαγκώνει το στόμα.
Θέλω να ξέρω ότι η ζωή μαζί σου δεν θα τελειώσει.

Θέλω να είμαι ο μόνος που σου δαγκώνει το στόμα.
Θέλω να ξέρω ότι η ζωή μαζί σου δεν θα τελειώσει.

Γιατί έτσι, γιατί έτσι,
γιατί σ΄αυτή τη ζωή δεν θέλω να περάσω
πάνω από μια ολόκληρη μέρα χωρίς εσένα.
Γιατί έτσι, γιατί έτσι, γιατί έτσι.
γιατί ενώ σε περιμένω για εσένα πεθαίνω
και δεν θέλω να συνεχίζω έτσι.

«Δίχως χαρτιά», του ισπανοαργεντίνικου συγκροτήματος Λος Ροντρίγκεθ.
http://www.youtube.com/watch?v=BM12OLCpCYY
♫
Déjame atravesar el viento sin documentos,
que lo haré por el tiempo que tuvimos,
porque no queda salida,
porque pareces dormida,
porque buscando tu sonrisa estaría toda mi vida.

Quiero ser el único que te muerda la boca.
Quiero saber que la vida contigo no va a terminar.

Déjame que te cierre esta noche los ojos
y mañana vendré con un cigarro a la cama,
porque no tengo más intenciones
que seguir bebiendo de esta copa,
que no está tan rota.

Quiero ser el único que te muerda la boca.
Quiero saber que la vida contigo no va a terminar.

Porque sí, porque sí, porque sí,
porque en esta vida no quiero pasar
un día entero sin ti.
Porque sí, porque sí, porque sí,
porque mientras te espero por ti me muero
y no quiero seguir así.

Déjame atravesar el viento sin documentos,
que lo haré por el tiempo que tuvimos,
porque no queda salida,
porque pareces dormida,
porque buscando tu sonrisa estaría toda mi vida.

Quiero ser el único que te muerda la boca.
Quiero saber que la vida contigo no va a terminar.

Porque sí, porque sí, porque sí,
porque en esta vida no quiero pasar
más de un día entero sin tí.
Por que sí, porque sí, porque sí,
porque mientras te espero por ti me muero
y no quiero seguir así.

Quiero ser el único que te muerda la boca.
Quiero saber que la vida contigo no va a terminar.

Quiero ser el único que te muerda la boca.
Quiero saber que la vida contigo no va a terminar.

Porque sí, porque sí,
porque en esta vida no quiero pasar
más de un día entero sin tí.
Por que sí, porque sí, porque sí,
porque mientras te espero por ti me muero
y no quiero seguir así.

"Sin documentos", del grupo hispanoargentino Los Rodríguez.
http://www.youtube.com/watch?v=BM12OLCpCYY

Κοκαλιάρα / Flaca

2009-05-15T17:33:00.011+03:00

Κοκαλιάρα,
μην μου καρφώνεις
τα στιλέτα σου
στην πλάτη
τόσο βαθιά.
Δεν με πονάνε,
κακό δεν μου κάνουνε.

Μακριά,
στο κέντρο
της γης,
οι ρίζες
του έρωτα
εκεί που ήταν
θα μείνουν.

Ανάμεσα σε «μην με ξεχάσεις» άφησα ξεχασμένους τους Απριλίους μας,
στο βάθος της ντουλάπας
του δωματίου των καλεσμένων.
Ήταν μια χρυσή εποχή,
ένα καλύτερο παρελθόν.

Αν και σχεδόν κάνω λάθος και σου λέω σιγά σιγά «μην μου λες ψέματα,
μην μου λες την αλήθεια,
μην σιωπήσεις,
μην υψώνεις τη φωνή σου,
ούτε μη μου ζητάς συγγνώμη».

Αν και σχεδόν παραδέχομαι ότι ήμουν σκυλήσιος παρτενέρ,
ένας ιδανικός σκύλος
που έμαθε να γαυγίζει
και να γυρίζει στο σπίτι,
για να μπορεί να τρώει.

Κοκαλιάρα,
μην μου καρφώνεις
τα στιλέτα σου
στην πλάτη
τόσο βαθιά.
Δεν με πονάνε,
κακό δεν μου κάνουνε.

Μακριά,
στο κέντρο
της γης,
οι ρίζες
του έρωτα
εκεί που ήταν
θα μείνουν.

«Κοκαλιάρα», του Αργεντινού τραγουδιστή και συνθέτη Ανδρές Καλαμάρο.
http://www.youtube.com/watch?v=7E6KHFNxaI4
♫
Flaca,
no me claves
tus puñales
por la espalda
tan profundo.
No me duelen,
no me hacen mal.

Lejos,
en el centro
de la tierra,
las raíces
del amor
donde estaban
quedarán.

Entre "no me olvides" me dejé nuestros abriles olvidados,
en el fondo del placar
del cuarto de invitados.
Eran tiempos dorados,
un pasado mejor.

Aunque casi me equivoco y te digo poco a poco "no me mientas,
no me digas la verdad,
no te quedes callada,
no levantes la voz
ni me pidas perdón".

Aunque casi te confieso que también he sido un perro compañero,
un perro ideal
que aprendió a ladrar
y a volver al hogar,
para poder comer.

Flaca,
no me claves
tus puñales
por la espalda
tan profundo.
No me duelen,
no me hacen mal.

Lejos,
en el centro
de la tierra,
las raíces
del amor
donde estaban
quedarán.

«Flaca», del cantante y compositor argentino Andrés Calamaro.
http://www.youtube.com/watch?v=7E6KHFNxaI4

Λουκία / Lucía

2009-05-15T14:42:00.006+03:00

Πετάει αυτό το τραγούδι
για εσένα, Λουκία.
Η πιό όμορφη ιστορία έρωτα
που είχα και θα έχω.

Είναι γράμμα έρωτα
που το παίρνει ο άνεμος,
στη φωνή μου βαμμένο,
στο πουθενά,
σε κανά γραμματοκιβώτιο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιό όμορφο
από ό,τι ποτέ δεν είχα,
τίποτα πιό αγαπημένο
από ό,τι έχασα.
Συγχώρησέ με αν
ακόμη ψάξω στην άμμο
ένα πανσέλινο
που γρατσούνιζε την θάλασσα...

Και άμα καμία φορά ήμουν διαβατάρικο πουλί,
το ξέχασα για να στεγάσω στα χέρια σου.
Άμα καμία φορά ήμουν όμορφος και ήμουν καλός,
ήταν εμπλεκόμενος στο λαιμό σου και στο στήθος σου.

Άμα καμία φορά ήμουν σοφός σε αγάπες,
το έμαθα από τα τραγουδιστά σου χείλη.
Άμα καμία φορά αγάπησα,
άμα καμία μέρα,
μετά να αγαπήσω, αγάπησα,
ήταν μαζί σου, Λουκία,
Λουκία...

Οι αναμνήσεις είναι
κάθε μέρα πιό πολύ γλυκές,
η λήθη μόνο
πήρε το μισό,
και η σκιά σου ακόμη
μπένει στο κρεβάτι μου
με το σκοτάδι,
ανάμεσα στο μαξιλάρι μου
και την μοναξιά μου.

«Λουκία», του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Ιωάν Μανουέλ Σερράτ.
http://www.youtube.com/watch?v=hN58ejKFU7c
♫
Vuela esta canción
para ti, Lucía.
La más bella historia de amor
que tuve y tendré.

Es una carta de amor
que se lleva el viento,
pintada en mi voz,
a ninguna parte,
a ningún buzón.

No hay nada más bello
que lo que nunca he tenido,
nada más amado
que lo que perdí.
Perdóname si
aún busco en la arena
una luna llena
que arañaba el mar...

Y si alguna vez fui un ave de paso,
lo olvidé pa' anidar en tus brazos.
Si alguna vez fui bello y fui bueno,
fue enredado en tu cuello y tus senos.

Si alguna vez fui sabio en amores,
lo aprendí de tus labios cantores.
Si alguna vez amé,
si algún día,
después de amar, amé,
fue contigo, Lucía,
Lucía...

Los recuerdos son
cada día más dulces,
el olvido sólo
se llevó la mitad,
y tu sombra aún
se mete en mi cama
con la oscuridad,
entre mi almohada
y mi soledad.

«Lucía», del cantante y compositor español Joan Manuel Serrat.
http://www.youtube.com/watch?v=hN58ejKFU7c

Μακάρι / Ojalá

2009-05-08T12:19:00.007+03:00

Μακάρι να μην αγγίζουν το σώμα σου τα φύλλα όταν πέφτουν,
για να μη μπορείς να τα μεταμορφώνεις σε κρύσταλλο.
Μακάρι η βροχή να πάψει να είναι θαύμα που κατεβαίνει πάνω στο σώμα σου.
Μακάρι το φεγγάρι να μπορεί να βγαίνει χωρίς εσένα.
Μακάρι η γή να μην φιλάει τα βήματά σου.

Μακάρι να τελειώσει το σταθερό σου βλέμμα
την ακριβή λέξη, το τέλειο χαμόγελο.
Μακάρι να γίνει κάτι να σε σβήσει ξαφνικά·
ένα τυφλωτικό φως, ένας πυροβολισμός χιονιού.
Μακάρι τουλάχιστον να με πάρει ο θάνατος,
για να μην σε βλέπω τόσο πολύ, για να μην σε βλέπω πάντα,
σε όλα τα δευτερόλεπτα, σε όλα τα οράματα.
Μακάρι να μην μπορώ να σε αγγίζω ούτε με τραγούδια.

Μακάρι η αυγή να μην βγάζει κραυγές να πέφτουν πάνω στην πλάτη μου.
Μακάρι να ξεχάσει το όνομά σου αυτή η φωνή.
Μακάρι οι τοίχοι να μην κατακρατούν τον θόρυβό σου κουρασμένου δρόμου.
Μακάρι η επιθυμία να φύγει πίσω από εσένα,
στο παλιό σου κράτος αποθανόντων και λουλουδιών.

Μακάρι να τελειώσει το σταθερό σου βλέμμα
την ακριβή λέξη, το τέλειο χαμόγελο.
Μακάρι να γίνει κάτι να σε σβήσει ξαφνικά·
ένα τυφλωτικό φως, ένας πυροβολισμός χιονιού.
Μακάρι τουλάχιστον να με πάρει ο θάνατος,
για να μην σε βλέπω τόσο πολύ, για να μην σε βλέπω πάντα,
σε όλα τα δευτερόλεπτα, σε όλα τα οράματα.
Μακάρι να μην μπορώ να σε αγγίζω ούτε με τραγούδια.
Μακάρι να γίνει κάτι να σε σβήσει ξαφνικά·
ένα τυφλωτικό φως, ένας πυροβολισμός χιονιού.
Μακάρι τουλάχιστον να με πάρει ο θάνατος,
για να μην σε βλέπω τόσο πολύ, για να μην σε βλέπω πάντα,
σε όλα τα δευτερόλεπτα, σε όλα τα οράματα.
Μακάρι να μην μπορώ να σε αγγίζω ούτε με τραγούδια.

«Μακάρι», τραγούδι αντί των Η.Π.Α. του Κουβανέζου επαναστάτη τραγουδιστή και συνθέτη Σίλβιο Ροντρίγκεθ.
http://www.youtube.com/watch?v=Ok_wnW9YBrE
♫
Ojalá que las hojas no te toquen el cuerpo cuando caigan,
para que no las puedas convertir en cristal.
Ojalá que la lluvia deje de ser milagro que baja por tu cuerpo.
Ojalá que la luna pueda salir sin ti.
Ojalá que la tierra no te bese los pasos.

Ojalá se te acabe la mirada constante,
la palabra precisa, la sonrisa perfecta.
Ojalá pase algo que te borre de pronto:
una luz cegadora, un disparo de nieve.
Ojalá por lo menos que me lleve la muerte,
para no verte tanto, para no verte siempre,
en todos los segundos, en todas las visiones.
Ojalá que no pueda tocarte ni en canciones.

Ojalá que la aurora no dé gritos que caigan en mi espalda.
Ojalá que tu nombre se le olvide a esa voz.
Ojalá las paredes no retengan tu ruido de camino cansado.
Ojalá que el deseo se vaya tras de ti,
a tu viejo gobierno de difuntos y flores.

Ojalá se te acabe la mirada constante,
la palabra precisa, la sonrisa perfecta.
Ojalá pase algo que te borre de pronto:
una luz cegadora, un disparo de nieve.
Ojalá por lo menos que me lleve la muerte,
para no verte tanto, para no verte siempre,
en todos los segundos, en todas las visiones.
Ojalá que no pueda tocarte ni en canciones.
Ojalá pase algo que te borre de pronto:
una luz cegadora, un disparo de nieve.
Ojalá por lo menos que me lleve la muerte,
para no verte tanto, para no verte siempre,
en todos los segundos, en todas las visiones.
Ojalá que no pueda tocarte ni en canciones.

“Ojalá”, canción contra los EE.UU. del cantante y compositor revolucionario cubano Silvio Rodríguez.
http://www.youtube.com/watch?v=Ok_wnW9YBrE

Οι πλατείες / Las plazas

2009-05-05T02:08:00.005+03:00

Οι πλατείες υπάρχουν και χωρίς εμάς.
Τα παγκάκια δεν ξηλώνονται όταν παύουν τα ραντεβού μας.
Τα πλακάκια είναι 207,
ακόμα κι όταν δεν τα μετρά η αναμονή μας.
Οι κίτρινες λάμπες δεν σβήνουν
όσο κι αν κλείνουμε τα μάτια στο παρελθόν.
Τα δέντρα στέκουν πάντα εκεί
οι κορμοί τους τραχιοί απ΄το πέρασμα των χρόνων,
ακόμα κι όταν εμείς δεν χαράζουμε πάνω τους το «για πάντα» μας.
Τα φύλλα τους αλλάζουν χρώματα στις εποχές· πράσινα, κίτρινα, μαβιά,
ακόμα κι όταν εμείς έχουμε τραβήξει Χ με μάυρο μαρκαδόρο ανεξίτηλο.
Κι όταν τον χειμώνα πέφτουν
τα κλαδιά δεν ντρέπονται για τη γυμνία τους.
Μένουν χέρια περήφανα που απλώνονται στον ουρανό,
ενώ εμείς στρέφουμε το βλέμα κάτω, μέσα, στον χειμώνα μας τον αειθαλή.
Οι πλατείες κάδοι ανακύκλωσης
χάρτινων όρκων και γυάλινου έρωτα –
εύθραυστοι και άθραυστοι μαζί.
Οι πλατείες χωνευτήρια στιγμών,
βιομηχανίες συναισθημάτων... από την παραγωγή στην κατανάλωση.
Καθρέφτες οι πλατείες
παιδιών που μπλέκουν τα χέρια, τις ματιές, τις ανάσες, τις καρδιές τους.
Ρουφήχτρες οι πλατείες
και μουσεία σκιών που κάποτε έγιναν ένα.

Από το περιοδικό «Καλειδοσκόπιο», Οκτώβριος/Ιανουάριος 2003, τεύχος 14. Ανώνυμο.
♫
Las plazas existen incluso sin nosotros.
Los bancos no se desmontan cuando terminan nuestras citas.
Las baldosas son 207,
incluso cuando no las cuenta nuestra espera.
Las lámparas amarillas no se apagan
por más que cerremos los ojos al pasado.
Los árboles siempre dejarán ahí
sus troncos embrutecidos por el paso de los años,
incluso cuando nosotros no grabemos encima de ellos nuestro “para siempre”.
Sus hojas cambian de color con las estaciones: verdes, amarillas, malva,
incluso cuando nosotros hayamos hecho una X con rotulador negro permanente.
Y cuando en invierno se caen
las ramas no se avergüenzan de su desnudez.
Permanecen como brazos orgullosos que se alargan hacia el cielo,
mientras que nosotros volvemos la mirada hacia abajo, dentro, hacia nuestro perenne invierno.
Las plazas contenedores de reciclaje
de juramentos de papel y amores de cristal –
frágiles y resistentes a la par.
Las plazas crisoles de instantes,
industrias de sentimientos… desde la producción hasta el consumo.
Espejos las plazas
de niños que entretejen sus manos, sus miradas, sus alientos, sus corazones.
Remolinos las plazas
y museos de sombras que en algún momento fueron una.

De la revista “Caleidoscopio”, octubre/enero 2003, número 14. Anónimo.

Πάμε / Anda

2009-05-02T15:57:00.003+03:00

Πάμε,
βγάλε το φόρεμα,
τα λουλούδια και τις παγίδες,
βάλε την γυμνή
βία που αποκρύπτεις
και έλα στα χέρια μου,
να αφήσουμε τα γεγονότα,
να είμαστε ένα ερωτευμένο σώμα.

Πάμε,
άφησέ με να ανακαλύψω τα βουνά του χάρτη σου,
η μυστική
λαγνεία της ψυχής σου,
και έλα στα χέρια μου,
να αφήσουμε τα γεγονότα,
να είμαστε ένα ερωτευμένο σώμα.

Πάμε,
ζήτησέ μου να παραβιάσω
τους νόμους που σ΄ενσαρκώνουν,
να μην μείνει ανέγγιχτος
στη μάχη ούτε ένας πόρος,
και έλα στα χέρια μου,
να αφήσουμε τα γεγονότα,
να είμαστε ένα ερωτευμένο σώμα.

Πάμε,
πες μου ό,τι νιώθεις,
μην φοβάσαι να με σκοτώσει,
γιατί μόνο ως σπαθιά
τα χείλη σου καταλαβαίνω,
και έλα στα χέρια μου,
να αφήσουμε τα γεγονότα,
να είμαστε ένα ερωτευμένο σώμα.

«Πάμε», του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Λουίς Εντουάρντο Άουτε.
http://www.youtube.com/watch?v=H_7x70Lr5nE
♫
Anda,
quítate el vestido
las flores y las trampas,
ponte la desnuda
violencia que recatas,
y ven a mis brazos,
dejemos los datos,
seamos un cuerpo enamorado.

Anda,
deja que descubra
los montes de tu mapa,
la concupiscencia
secreta de tu alma,
y ven a mis brazos,
dejemos los datos,
seamos un cuerpo enamorado.

Anda,
pídeme que viole
las leyes que te encarnan,
que no quede intacto
ni un poro en la batalla,
y ven a mis brazos,
dejemos los datos,
seamos un cuerpo enamorado.

Anda,
dime lo que sientes,
no temas si me mata,
que yo sólo entiendo
tus labios como espadas,
y ven a mis brazos,
dejemos los datos,
seamos un cuerpo enamorado.

«Anda», del cantante y compositor español Luis Eduardo Aute.
http://www.youtube.com/watch?v=H_7x70Lr5nE

Μακριά στην Ισπανία / Lejos, en España

2009-04-28T19:03:00.003+03:00

Μακριά στην Ισπανία, όλε!
Έχει ψηλά βουνά
Και θάλασσα πλατιά
Και ήλιο λαμπερό
Έχει κρασί καλό
Κιθάρες τραγουδούν
Και οι ταυρομάχοι ορμούν
Όλε!

Τραγούδι που μάθαμε στην κατασκήνωση.
Αφιερωμένο στον Ούρι...

¡Lejos, en España, ole!
Hay montañas altas
y mar amplia
y sol brillante
Hay buen vino
Las guitarras cantan
Y los toreros se lanzan
¡ole!

Canción que aprendimos en el campamento.
Dedicada a Uri...

Ήταν κρασιά / Eran vinos

2009-04-26T13:45:00.001+03:00

Τα ξίδια
ήταν κρασιά πριν να
γίνουν ξίδια.

Και έτσι η αγάπη σου
ήταν γλυκιά, αρωματική
και μεθυστική.

Οι αγάπες
ήταν κρασιά πριν να
γίνουν ξίδια.

Νταβίντ Ερρέρα και Χεσούς Ερρέρα.
♫
Los vinagres
eran vinos antes de
ser vinagres.

Y así tu amor
era dulce, afrutado
y embriagador.

Los amores
eran vinos antes de
ser vinagres.

David Herrera y Jesús Herrera.

Έτσι είναι / Así es

2009-04-13T08:00:00.001+03:00

Ήρθες και έφυγες. Έτσι είναι η ζωή.

Έφυγες και έφυγες. Έτσι είναι ο θάνατος.
♫
Viniste y te fuiste. Así es la vida.

Te fuiste y te fuiste. Así es la muerte.

Χάλια / Fatal

2009-04-10T12:41:00.014+03:00

Κοίταξέ την πώς σερβίρει, πιό λευκή κι απ' την ποδιά της.
Πώς κρατάει ψηλά το δίσκο και την αξιοπρέπειά της.
Ροδανθός μες' στα ρεμάλια και θεά μες' στους θνητούς.
Η παγίδα για να γίνεις πάλι χάλια.

Που ήδη νιώθεις σαν τον Κάγκνεϊ μπροστά στη Ρίτα Χέιγουορθ.
Mες' στην τσίκνα μιας υπόγειας ζωής
διερωτάσαι αν είναι μόνη, αν φοβάται, αν θυμώνει.
Θα σου δώσει κάποιο σήμα; Μείνε κι άλλο και θα δεις.

Σε ρωτάει: «θα πιείτε κάτι;», και το ακούς σαν να 'ναι ποίημα.
Λες: «δεν ξέρω, ό,τι να 'ναι, όπως να 'ναι». Θα 'ναι κρίμα
να σ' την πάρει κάποιος άλλος ενώ εσύ πρώτος αισθάνθηκες
του βυθού της τα κοράλλια.
Μα ίσως πάλι όλα αυτά
να είναι κόλπο για να γίνεις πάλι χάλια.

Μα κι αυτή έχει έναν τρόπο να σου αδειάζει το τασάκι σου,
γελώντας με ένα αστείο που ποτέ δεν θα της πεις.
Και θες να φύγεις μα είσαι λιώμα, και στο σπίτι σου είναι ακόμα
αυτό το πέλαγος συντρίμμια της χαμένης σου ζωής.
Ένα πέλαγος μπουκάλια και βιβλία και καπνός κι όλα όσα θες να γίνεις πάλι χάλια.

Όμως κι αυτή θα έχει πονέσει, κάποιος τύπος θα είν' στη μέση,
από αυτούς στα γυμναστήρια, στης Έβγας τα πρατήρια,
που θα την ήθελε πιό χάρτινη και πιό ξανθιά και πιό γυμνή
και βέβαια ποτέ δεν θα της είπε "Σ' αγαπώ".
Απλώς θα βρήκε κάποιαν άλλη από μιαν άλλη γειτονιά
και θα την άφησαν στα μαύρα της τα χάλια.

Απόψε φεύγει κάποιο τρένο, για έναν τόπο ωραίο και ξένο,
αλλά εσύ πρώτη φορά νιώθεις πως όλα εδώ συμβαίνουν.
Χριστός γεννάται σε ένα μήνα, κι ό,τι εύχεσαι ξεκίνα.
Όλα θα 'ναι πάντα μαύρα μα θα κρύβουν μια φωτιά.
Κι αύριο εδώ θα είσαι πάλι, αχ!,
μα επιτέλους θα της πεις ότι θες μόνο για εκείνη να είσαι χάλια.

«Χάλια (invitation to the blues)», του Έλληνα τραγουδιστή και συνθέτη Φοίβου Δεληβοριά.
http://www.youtube.com/watch?v=LMXoUM_8FU8
♫
Mírala cómo sirve, más blanca que su delantal.
Cómo lleva alta la bandeja y su dignidad.
Entre las canalladas rosa y entre los mortales diosa.
La trampa para que estés de nuevo fatal.

Y ya te sientes como Cagney frente a Rita Hayworth.
En el tufillo de una vida subterránea
te preguntas si está sola, temerosa, si enfadada está.
¿Te dará alguna señal? Espera un poco y verás.

Te pregunta: "¿beberá algo?", y lo oyes como si fuera un poema.
Dices: "no sé, lo que sea, como sea". Sería una pena
que te la quitase otro mientras que tú sentiste primero
los corales de su piélago.
Pero quizás otra vez todo ello
sea un truco para para que estés fatal de nuevo.

Pero ella tiene una manera de vaciarte el cenicero,
riendo con una gracia que nunca le dirás.
Y quieres irte pero estás muerto, y en tu casa todavía está
ese mar de ruinas de tu vida perdida.
Un mar de botellas y libros y humo y todo cuanto necesitas para estar de nuevo fatal.

Y aunque ella lo habrá sentido, por medio estará algún tipo,
de esos de los gimnasios, de los establecimientos Evga,
que la querría más de cartón piedra y más rubia y más desnuda
y por supuesto nunca le habrá dicho "te quiero".
Simplemente otra habrá encontrado de algún otro vecindario
y de muy mala manera lo habrán dejado.

Esta tarde un tren parte a un bonito lugar extranjero,
pero tú por vez primera sientes que todo aquí está ocurriendo.
Cristo nace en un mes, y lo que deseas da comienzo.
Todo será siempre negro, pero esconderá un fuego.
Y mañana, ¡agh!, aquí estarás de nuevo,
pero finalmente le dirás que sólo por ella querrás estar fatal.

“Fatal (invitation to the blues)”, del cantante y compositor griego Fívos Delivoriás.
http://www.youtube.com/watch?v=LMXoUM_8FU8

Ολότητα/ Totalidad

2009-03-25T18:42:00.002+02:00

«Όταν μπορείς να δεις κάτι ολόκληρο», είπε, «φαίνεται πάντα όμορφο. Οι πλανήτες, τα όντα… Αλλά από κοντά ο κόσμος είναι γεμάτος πέτρα και σκόνη. Κι από μέρα σε μέρα η ζωή είναι σκληρή, κουράζει, χάνεις το ιδανικό. Χρειάζεται απόσταση, μεσοδιάστημα. Ο καλύτερος τρόπος για να βλέπεις την ομορφιά της ζωής είναι να τη βλέπεις απ’ το πλεονεκτικό σημείο του θανάτου».

Ursula K. Le Guin, «Ο αναρχικός των δύο κόσμων»

“Cuando puedes ver algo completo”, dijo, “siempre parece bonito. Los planetas, los seres… Pero desde cerca el mundo está lleno de piedras y polvo. Y día a día la vida es dura, cansa, pierdes el ideal. Necesitas distancia, tiempo. La mejor manera para ver la belleza de la vida es verla desde el privilegiado punto de la muerte”.

Ursula K. Le Guin, “Los desposeídos”

Aγάπη / Amor

2009-03-23T16:58:00.003+02:00

Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του.
Κάρολος 5 ετών

Αγάπη είναι όταν λες σ' ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα.
Τζένη 8 ετών

Σε μία σχολική εκδήλωση και πριν παίξω πιάνο, μ' έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος.
Θωμάς 7 ετών

Amor es cuando vas a comer y das al otro la mitad de tus patatas fritas sin pedirle que te dé de las suyas.
Carolos 5 años

Amor es cuando dices a un chico que te gusta la camisa que lleva y él sigue llevándola cada día.
Jenny 8 años

En una función del colegio, antes de tocar el piano, me entró miedo en el escenario. Entonces miré abajo y vi a mi papá que me saludaba sonriendo. Era el único que lo hacía. Entonces se me fue el miedo.
Tomás 7 años

Τόσο ήσυχος / Tan tranquilo

2009-03-13T00:22:00.014+02:00

Θα πάρω
και πάλι το τηγάνι
και θα μαγειρέψω τα πράγματα από κάτω
και τα καρφιά στα χέρια
και τα κέφια να κολυμπάω για ΄σένα

Τώρα δεν φοβάμαι και έχω
ένα πράγμα που ονομάζεται ματαιοδοξία
για να πυροβολήσω το πώμα των φιλιών
σε όλες τις μανίες των ρευματισμών των γέρων

Αγγίζοντας το βυθό
ό,τι ήταν βαθύ θα φτάσει
πολύ μακριά στα σύννεφα
και να πετάξω και να έχω
εκατομμύριες κόρνες να κορνάρω

Και οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο
και εγώ ήσυχος
και εγώ ήσυχος
και εγώ τόσο ήσυχος

Και το ίχνος του παπουτσιού στη μύτη
και βία και απορίες
και εγώ ήσυχος
με την σκληρή πραγματικότητα του να μπορώ
να γελώ με ΄σένα όπως και με ΄μένα

με τον εφιάλτη μου με χρώμα βανίλιας και να παίξω
το τελευταίο μου τραγούδι με κολλώδη τα δάχτυλά μου
με γεμάτη την κοιλιά μου και να περπατώ
αργά κοιτώντας τί να κοιτώ

Και οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο
και εγώ ήσυχος
και εγώ ήσυχος
και εγώ τόσο ήσυχος

Και εσύ από ΄δώ κι από ΄κεί και να είμαι φιλοφρονητικός
με όλες τις σύζυγους και να είμαι αισχρός
με όλες τις ερωμένες του μαξιλαριού μου
και εγώ ήσυχος

Και ο κόσμος που καίγεται κάθε πρωί
στον δρόμο των δέκα το πρωί
και το μελλοντικό τί να πουν τί να σκεφτούν
και εγώ ήσυχος

Και οι δικαστές και οι μέρες και τα πράγματα
που τίθενται πιό μακριά κάθε φορά
και τα φυλαχτά που τα πάνε
δύσκολα μαζί σου

Και οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο
και εγώ ήσυχος
και εγώ ήσυχος
και εγώ τόσο ήσυχος

«Τόσο ήσυχος», του ισπανικού συγκροτήματος Εσφουμάτο.
http://www.youtube.com/watch?v=aPte-U1YYV8
♫
Voy a coger
de nuevo la sartén
y cocinar las cosas desde abajo
y los clavos en las manos
y las ganas de nadar por ti

Ya no tengo miedo y tengo
una cosa que se llama vanidad
para volarle la tapa de los besos
a todas las manías de los reúmas de los viejos

Τocando fondo
lo que fuera hondo llegará
muy lejos por las nubes
y a volar y a tener
millones de bocinas que sonar

Y las calles a rabiar de gente
y yo tranquilo
y yo tranquilo
y yo tan tranquilo

Y la huella del zapato en la nariz
y prisas y dudas
y yo tranquilo
con la cruda realidad de poder
reír de ti como reir de mí

de mi pesadilla de color vainilla y tocar
mi ultima canción con los dedos pegajosos
la tripa a reventar y caminar
despacio mirando qué mirar

Y las calles a rabiar de gente
y yo tranquilo
y yo tranquilo
y yo tan tranquilo

Y tu de atrás palante y ser galante
con todas las esposas y ser sucio
con todas las amantes de mi almohada
y yo tranquilo

Y la gente que se quema todas las mañanas
por la calle de las diez de la mañana
y el futuro qué dirán que pensarán
y yo tranquilo

Y los jueces y los días y las cosas
que se ponen cada vez más lejos
y los amuletos que se ponen
a duras contigo

Y las calles a rabiar de gente
y yo tranquilo
y yo tranquilo
y yo tan tranquilo

"Tan tranquilo", del grupo español Esfumato.
http://www.youtube.com/watch?v=aPte-U1YYV8

Οι αρχές μας κατά της δουλειάς / Nuestras autoridades contra el trabajo

2009-02-26T21:58:00.008+02:00

Όπως εσείς ξέρετε, στην Ισπανία κάθε φορά δουλεύουν λιγότεροι άνθρωποι. Δεν είναι μόνο η ανερία, που οδεύει με καλπάζουσα αύξηση και θα συνεχίζει μεγαλώνοντας. Είναι και οι μαζικές προσυνταξιοδοτήσεις, που θίγουν ήδη ανθρώπους πενήντα χρονών ή λιγότερων, και η άφθονη ποσότητα «φυσικών» συνταξιούχων που, με την φυσική προέκταση της ζωής, περνάνε ένα σωρό χρόνια απομακρυσμένοι από τις εργασιακές δραστηριότητες. Σ΄αυτό πρέπει να προστεθούν οι μεγάλες δυσκολίες των νέων για να βρούν δουλειά, με τέτοιο τρόπο που θα μπορούσε να ειπωθεί ότι αυτοί που τραβάνε στην πραγματικότητα τη χώρα μπροστά είναι τα άτομα ανάμεσα στα τριάντα και στα εξήντα τους, και αυτό υπερβάλλοντας. Το φυσικό θα ήταν, οπότε, να φυλάνε εκείνη την μερίδα του πλυθησμού σαν χρυσό, να την φροντίζουν και να διευκολύνουν τα πράγματα. Να διευκολύνουν, πάνω απ΄όλα, την δυνατότητα να πραγματοποιεί την κρίσιμή της αγγαρεία, από την οποία εξαρτούνται οι άλλοι.

Δεν είναι έτσι όμως, αλλά εντελώς ανάποδα. Η Ισπανία είναι, σε αυτήν την όψη, η πιο ανεύθυνη, επιπόλαια, ηλίθια και αυτόχειρας χώρα της Ευρώπης, και ακόμα περισσότερο σε αυτήν την εποχή κρίσης στην οποία οι πολιτικοί χορταίνουν βγάζοντας άδειες λέξεις πάνω στην «κοινή προσπάθεια», «τα σθεναρά μέτρα για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση», «ο επιθυμητός συνδιασμός από παραγωγικότητα, οικονομία και κατανάλωση» και άλλες παραπλανήσεις που δεν αντιστοιχούν καθόλου τις πράξεις τους. Στον κόσμο που δουλεύει, το Κράτος –προσοχή, οι Δήμοι και οι Νομοί είναι και Κράτος- κάνει ό,τι μπορεί για να τους το παρεμποδίζει, και τα μόλις τελειωμένα Χριστούγεννα ήταν αναπάντητη απόδειξη για αυτό. Σ΄αυτήν την χώρα, ο Δεκέμβριος –έχοντας επεκταθεί μέχρι τις 7 Ιανουαρίου- απλά δεν υπάρχει για εργασιακό σκοπό. Μαζί με το τρελό τριήμερο του Συντάγματος και τα Χριστούγεννα, που διαρκούνε πλέον τρεις με τέσσερις βδομάδες, σχεδόν κανένας δεν δουλεύει. Και έχουν κακή γνώμη για τους λίγους που το κάνουν και τους εμποδίζουν για να μην το κάνουν.

Λυπάμαι που θα μιλήσω και πάλι για το θόρυβο, μα τί θέλουν αν η βασιλεία του επαναλαμβάνεται και επεκτείνεται και οι μόνοι που φαίνεται πως στενοχωριόμαστε είμαστε ένας υπηρετής και ο κύριος Φόρχες. Οι αρχές απασχολούνται με το να τον δημιουργούν και με το να τον ευνοούν, με την ενθουσιώδη συνεργασία όλων των μερίδων άνεργου πληθυσμού. Κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων, όπως συνηθίζεται, οι δρόμοι γεμίσανε φωνακλάδες χαζούς με κόρνες που απαγορεύονται στα αυτοκίνητα αλλά όχι σ΄αυτούς, τρομπέτες και τύμπανα. Επίσης μπάντες ψευτικών μαριάτσι και τζαζίστων και χορωδίες που τραγουδάνε –ας πούμε- τρομακτικά κάλαντα. Αλλά, επιπλέον, οι Δήμοι φτιάξάνε τις σκηνές τους στους δρόμους και μας βασανίσανε με καθημερινή μουσική, σαν να μην υπάρχουν δεκάδες σάλες και εκκλησίες στις οποίες να την πέζουν. Στην πλατεία μου, για παράδειγμα, έγιναν «συναυλίες» τις μέρες 19, 20, 21, 22, 23, 25, 26, 27, 28, 29, 30 και 31 Δεκεμβρίου, δώδεκα ημερίδες(!) Τζαζ, χορωδιακές σύμπραξες, φλαμένκο, πολυφωνικές χορωδίες. Από τις οχτώ μέχρι τις εννιά στην αρχή, αλλά γύρω στις πέντε οι τεχνικοί ήχου ξεκινήσανε «να κάνουν δοκιμές», που συνίστανται στο να βάλουν με μεγάλη ένταση τραγούδια των Dire Straits και του Michael Jackson (;) ή στο να λένε την υποφυσιολογική αλληλουχία από «Γειά, ναι, ένα δύο τρία, τί κάνεις, γειά, γειά, εδώ, α, ναι, ναι, γειά, α, ναιιιι!» Ή οι ερμηνευτές ξεκινήσανε τις πρόβες τους, τότε λοιπόν για τέσσερις ώρες καθημερινά κανείς στην γειτονιά δεν κατάφερε να δουλέψει ούτε να συγκεντρωθεί. Όλα αυτά –το έχω δει από τα μπαλκόνια μου- για να έρθουν σε κάθε παράσταση τρείς και ο κούκος. Προσθέστε το ίδιο σε άλλες πλατείες, επιπλέον τα «εξωτερικά θεάματα», τα πανηγύρια, τα «γλέντια στους δρόμους» , συν τις είκοσι φάτνες -είκοσι- εξαπλωμένες στην πόλη.

Από πότε είναι αρμοδιότητα του Κράτους να διασκεδάζει τον κόσμο στους δρόμους; Το Κράτος δεν είναι για αυτά και, όμως, δεν υπάρχει ισπανικός Δήμος που να μην αφιερώσει χρήματα και χρήματα στις ονομαζόμενες «Επιτροπές Εορτασμών». Και το ίδιο θα είναι και για το Καρναβάλι, και για το Πάσχα με τις λιτανείες, και για τον Άγιο Ισίδρο στην Μαδρίτη, και μετά θα έρθουν οι ατελείωτες τοπικές γιορτές του πάρα πολύ μεγάλου καλοκαιριού. Αυτή είναι ακόμα χώρα ντεφιού, κυριολεκτικά, στην οποία όλες οι προσπάθειες των αρχών μας έχουν ως προορισμό την ευχαρίστηση της πιο οκνηρής και μη παραγωγικής μερίδας του πληθυσμού και την τιμωρία όποιου δουλεύει ακόμα. Κατά την διάρκεια αυτών των ημερών εγώ κατάφερα να το κάνω μόνο όταν ο Δήμος είχε την πρόθεση να μου το επιτρέψει. Είναι απόλυτη αδίκια: αυτός ο Δήμος είναι βουτηγμένος στα χρέη συνόλου 7.200 εκατομμύρια ευρώ, και για αυτό και επειδή έχουμε κρίση, αφιερώθηκαν στο να ξοδέψουν λεφτά για βλακείες για τους οκνηρούς και να ποινικοποιήσουν την δουλειά. Έτσι βγαίνουμε από αυτήν.

Και μαζί με τόσο βλαβερό και ηλίθιο χαράμισμα, μια πολύ ενδιαφέρουσα και μεγαλόπρεπη έκθεση, «Η Φιλοσοφική Σχολή της Μαδρίτης στη Δεύτερη Δημοκρατία. Αρχιτεκτονική και Πανεπιστήμιο κατά την διάρκεια των 30» (Κέντρο Κόμης Δούκας), πάρα τρίχα δεν έγινε -αυτή η Σχολή που ήταν το πρώτο κτήριο της Πανεπιστημιούπολης, και μόλις έκλεισε την 75ο επέτειό της- γιατί σχεδόν όλο τον προϋπολογισμό τον φάγανε για ανοησίες. Η Κοινότητα της Μαδρίτης ούτε καν συνείσφερε, και τόσο αυτή όσο και το Δημαρχείο επιτρέπουν αυτό το εμβληματικό ορθολογιστικό κτήριο, στο οποίο δίδασκαν ο Ορτέγκα, ο Θουμπίρι, ο Μενένδεθ Πιντάλ, ο Μπεστέιρο, ο Γκάος, ο Μορέντε, ο Σάντσεθ Αλμπορνόθ, ο Σαλίνας, ο Αμέρικο Κάστρο και άλλοι πολλοί, να καταστρεφεται κομμάτι κομμάτι ή να του βάζουν τρομερά μπαλώματα που μειώνουν την αξία του ή το ρημάζουν. Υποθέτω ότι οι αρχές μας δεν βλέπουν με καλό μάτι ούτε τον κόσμο που δουλεύει ούτε αυτόν που διαβάζει. Τους είναι εύκολο να εξαφανίσουν αυτές τις δύο δραστηριότητες: θόρυβος και άλλος θόρυβος , πιο πολύ μουσική για ποντίκια και πιό πολύς θόρυβος, και όλα αυτά στους δρόμους.

«Οι αρχές μας κατά της δουλειάς», του Ισπανού συγγραφέα και μεταφραστή Χαβιερ Μαρίας Φράνκο.
♫
Como ustedes saben, en España trabajan cada vez menos personas. No es solamente el paro, que va en galopante aumento y que seguirá creciendo. Son también las prejubilaciones masivas, que afectan ya a gente con cincuenta años o menos, y el abundante número de jubilados "naturales", que, con la prolongación general de la vida, pasan un montón de años retirados de las actividades laborales. A ello hay que sumar las dificultades enormes de los jóvenes para encontrar empleo, de tal manera que podría decirse que quienes tiran de verdad del país son los individuos de entre treinta y sesenta años, y eso exagerando. Lo natural sería, por tanto, que a esa franja de la población se la tuviera como a oro en paño, se la cuidara y se le facilitasen las cosas. Se le facilitase, sobre todo, la posibilidad de llevar a cabo su vital tarea, de la que todos los demás dependen.

No es así, sin embargo, sino todo lo contrario. España es, en este aspecto, el país más irresponsable, frívolo, idiota y suicida de toda Europa, y lo es aún más en esta época de crisis, en la que los políticos se hartan de soltar palabras hueras sobre "el esfuerzo de todos", "las vigorosas medidas para combatir la situación", "la deseable combinación de productividad, ahorro y consumo" y demás falacias que no se corresponden en absoluto con sus acciones. A la gente que trabaja, el Estado -ojo, los Ayuntamientos y las Comunidades Autónomas son también Estado- hace lo imposible por impedírselo, y las recién terminadas Navidades han sido irrefutable prueba de ello. En este país, diciembre -extendido hasta el 7 de enero- simplemente no existe a efectos laborales. Entre el disparatado puente de la Constitución y las Pascuas, que ya duran tres si no cuatro semanas, casi nadie pega un palo al agua. Y a los pocos que lo pegan se los mira mal y se les obstaculiza hacerlo.

Yo lamento hablar una vez más del ruido, pero qué quieren, si su reinado se reitera y amplía y a los únicos que parece preocuparnos somos un servidor y el señor Forges. Las autoridades se dedican a crearlo y a propiciarlo, con la colaboración entusiasta de todas las franjas de población desocupadas. Durante las Navidades, como es costumbre, las calles se han llenado de memos gritones, con bocinas prohibidas a los coches pero no a ellos, trompetas y tambores. También de bandas de falsos mariachis y jazzistas y de coros que entonaban -es un decir- villancicos horripilantes. Pero además los Ayuntamientos han montado sus escenarios en plena calle y nos han torturado con música diaria, como si no hubiera decenas de salas y de iglesias en las que poder tocarla. En mi plaza, sin ir más lejos, ha habido "conciertos" los días 19, 20, 21, 22, 23, 25, 26, 27, 28, 29, 30 y 31 de diciembre, ¡doce jornadas! Jazz, orfeones, flamenco, corales polifónicas. De ocho a nueve en principio, pero ya hacia las cinco los técnicos de sonido empezaban a "hacer pruebas", consistentes en poner a todo trapo canciones de Dire Straits y Michael Jackson (?) o en soltar la subnormal retahíla de "Hola, sí, uno, dos, tres, qué tal, hola, hola, aquí, ah, sí, sí, hola, ah, ¡sííí!". O bien los intérpretes iniciaban sus ensayos, así que durante cuatro horas diarias nadie del vecindario ha podido trabajar ni concentrarse. Todo esto -lo he visto desde mis balcones- para que a cada representación asistieran cien gatos ociosos a lo sumo. Añadan lo mismo en otras plazas, más los "espectáculos en el exterior", más los mercadillos-verbena, más las "marimorenas o zambombadas", más los veinte belenes -veinte- diseminados por la ciudad.

¿Desde cuándo es competencia del Estado entretener a la gente en las calles? El Estado no está para eso, y sin embargo no hay municipio español que no destine dinerales a las llamadas "Comisiones de Festejos". Y será lo mismo en Carnaval, y en Semana Santa con las procesiones, y en San Isidro en Madrid, y luego vendrán las infinitas fiestas locales del larguísimo verano. Este sigue siendo un país de pandereta, literalmente, en el que todos los esfuerzos de las autoridades van encaminados a complacer a la población más ociosa e improductiva y a castigar a la que aún trabaja. Durante estos días yo he podido hacerlo tan sólo cuando al Ayuntamiento le ha dado la gana de permitírmelo. Es el puro sinsentido: ese Ayuntamiento tiene una deuda acumulada de 7.200 millones de euros, en vista de lo cual, y de que estamos en crisis, se ha dedicado a gastar en chorradas ruidosas para los desocupados y en penalizar el trabajo. Así se sale de ella.

Y al lado de tanto despilfarro dañino e imbécil, una exposición interesantísima y magnífica, "La Facultad de Filosofía y Letras de Madrid en la Segunda República. Arquitectura y Universidad durante los años 30" (Centro Conde Duque), ha estado a punto de no celebrarse -esa Facultad fue el primer edificio de la Ciudad Universitaria, y se ha cumplido su 75º aniversario- porque casi todo el presupuesto se había ido en sandeces. La Comunidad de Madrid ni siquiera ha contribuido, y tanto ésta como el Ayuntamiento permiten que ese edificio racionalista emblemático, en el que enseñaron Ortega, Zubiri, Menéndez Pidal, Besteiro, Gaos, Morente, Sánchez Albornoz, Salinas, Américo Castro y tantos otros, se esté cayendo a pedazos o que se le pongan parches horrendos que lo desvirtúan o lo destrozan. Supongo que nuestras autoridades no sólo ven mal que la gente trabaje, sino también que estudie. Lo tienen fácil para acabar con ambas actividades: ruido y más ruido, más música ratonera y más ruido, y todo en la vía pública.

"Nuestras autoridades contra el trabajo", del escritor y traductor español Javier Marías Franco.

Πλάι σου / A tu lado

2009-02-18T16:50:00.007+02:00

Ο χειρότερος τρόπος για να σου λείπει κάποιος είναι να κάθεσαι πλάι του ξέροντας ότι ποτέ δεν θα μπορείς να τον έχεις.

Του Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

♫
La peor forma de extrañar a alguien es estar sentado a su lado y saber que nunca lo podrás tener.

Del escritor colombiano Gabriel García Márquez.

Σκληρότητα / Crueldad

2009-02-17T13:51:00.009+02:00

Ήταν κόρη, ψώνιo κόρη,
Ούτε άρρην!
Επιτέλους, στα είκοσί της,
την πήρε ένας άγνωστος
και δεν έχασα μια κόρη,
κέρδισα ένα μπάνιο,
συγχωρέστε με!

Κομμάτι από το τραγούδι «Μα τί όμορφες που ήταν» του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Χοακίν Σαμπίνα.
http://www.youtube.com/watch?v=sbLV0m4cV8A
♫
Fue niña, niña pija,
¡ni siquiera varón!
Por fin, con veinte años,
se la llevó un extraño
y no perdí una hija,
gané un cuarto de baño,
¡con perdón!

Fragmento de la canción “Pero qué hermosas eran” del cantante y compositor español Joaquín Sabina.
http://www.youtube.com/watch?v=sbLV0m4cV8A

Ουτοπία / Utopía

2009-02-16T01:14:00.003+02:00

Κατά λάθος μπήκα σε μια ουτοπία
και δεν μπόρεσα να βγω
πήγαμε προς τον ουρανό τη θάλασσα το βουνό
και δεν μπόρεσα να βγω
δημιουργούσαμε μέλλον σύρριζα στην ψυχή
και δεν μπόρεσα να βγω

η ουτοπία πετούσε και κολυμπούσε και έτρεχε
ήταν η ίδια ένας κόσμος
και δεν μπόρεσα να βγω

στη μέση της νύχτας η ουτοπία
άλλαξε / έγινε τύχη
μεταμόρφωσε την μνήμη
σε φτωχό προάστειο
και δεν μπόρεσα να βγω

Όταν επιτέλους / δεν ξέρω πώς
βγήκα από αυτό το όνειρο
η σαγηνευτική ουτοπία δεν ήταν πια
και ο κόσμος μου πρόσφερε
κακή διάθεση και αμέλεια

«Ουτοπία», του Ουρουγουανού συγγραφέα Μάριο Βενεδέττι.
♫
Sin querer me metí en una utopía
y no pude salir
íbamos hacia el cielo el mar el monte
y no pude salir
creábamos futuro a ras de alma
y no pude salir

la utopía volaba y nadaba y corría
era ella por sí misma un universo
y no pude salir

en medio de la noche la utopía
se alteró / se hizo suerte
convirtió a la memoria
en un pobre arrabal
y no pude salir

cuando al fin / no sé cómo
salí de aquel ensueño
la utopía hechicera ya no estaba
y el mundo me ofrecía
mal humor y abandono

"Utopía", del escritor uruguayo Mario Benedetti.

Δώρο της μέθης / Don de la ebriedad

2009-02-13T16:42:00.006+02:00

Έτσι εγώ νιώθω πως οι σκιές
ανοίγουν το φως τους, το ανοίγουν, το ανοίγουν τόσο πολύ,
που το πρωί γίνεται χωρίς αρχή
ούτε τέλος, ατέλειωτο ήδη από το σούρουπο.

Κομμάτι του δεύτερου ποιήματος του πρώτου βιβλίου της συλλογής «Δώρο της μέθης», του Ισπανού ποιητή Κλάουντιο Ροδρίγκεθ.
♫
Así yo estoy sintiendo que las sombras
abren su luz, la abren, la abren tanto,
que la mañana surge sin principio
ni fin, eterna ya desde el ocaso.

Fragmento del segundo poema del primer libro de la colección "Don de la ebriedad", del poeta español Claudio Rodríguez.

Μεγάλη απογοήτευση / Gran decepción

2009-02-13T08:02:00.007+02:00

Πολύ κακό για το τίποτα.
♫
Mucho ruido y pocas nueces.

MAL DU DEPART

2009-01-31T17:35:00.007+02:00

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ’ Αλγέρι και το Σφάξ
θ’ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Νίκος Καββαδίας

Amante ideal e indigno siempre quedaré
de los lejanos viajes y de los azules piélagos
y una noche como cualquier otra, moriré
sin rasgar la empañada línea de los horizontes.

Hacia Madrás, Singapur, Argel y Sfax
los barcos como siempre con orgullo saldrán,
y yo, inclinado en un despacho con cartas náuticas,
haré sumas en gruesos libros de contabilidad.

Nikos Kavvadías

Ελευθερία / Libertad

2009-01-29T00:49:00.002+02:00

Δεν ελπίζω τίποτα
Δε φοβάμαι τίποτα
Είμαι λέφτερος

Επιγραφή στον τάφο του Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη.
♫
Nada espero
Nada temo
Soy libre

Epitafio del escritor griego Nikos Kazantzakis.

Κάτι πεθαίνει στην ψυχή / Algo se muere en el alma

2009-01-27T16:15:00.007+02:00

Κάτι πεθαίνει στην ψυχή, όταν ένας φίλος φύγει.
Όταν ένας φίλος φύγει, κάτι πεθαίνει στην ψυχή.
Όταν ένας φίλος φύγει, κάτι πεθαίνει στην ψυχή,
όταν ένας φίλος φύγει.

Όταν ένας φίλος φύγει
και πάει αφήνοντας ένα ίχνος που δεν γίνεται να σβηστεί.
Και πάει αφήνοντας ένα ίχνος που δεν γίνεται να σβηστεί.

Μην φύγεις ακόμα, μην φύγεις σε παρακαλώ.
Μην φύγεις ακόμα, ως και η κιθάρα μου
κλαίει όταν αντίο λέει.

Ένα μαντήλι σιωπής στην ώρα της αναχώρησης.
Στην ώρα της αναχώρησης, ένα μαντήλι σιωπής.
Στην ώρα της αναχώρησης, ένα μαντήλι σιωπής,
στην ώρα της αναχώρησης.

Στην ώρα της αναχώρησης,
γιατί υπάρχουν λέξεις που πληγώνουν και δεν πρέπει να λεχθούν.
Γιατί υπάρχουν λέξεις που πληγώνουν και δεν πρέπει να λεχθούν.

Μην φύγεις ακόμα, μην φύγεις σε παρακαλώ.
Μην φύγεις ακόμα, ως και η κιθάρα μου
κλαίει όταν αντίο λέει.

Το πλοίο γίνεται μικρό ενώ απομακρύνεται στη Θάλασσα.
Ενώ απομακρύνεται στη Θάλασσα το πλοίο γίνεται μικρό.
Ενώ απομακρύνεται στη Θάλασσα το πλοίο γίνεται μικρό,
Ενώ απομακρύνεται στη Θάλασσα.

Ενώ απομακρύνεται στη Θάλασσα,
και όταν εξαφανίζεται πόσο μεγάλη είναι η μοναξιά.
Και όταν εξαφανίζεται πόσο μεγάλη είναι η μοναξιά.

Μην φύγεις ακόμα, μην φύγεις σε παρακαλώ.
Μην φύγεις ακόμα, ως και η κιθάρα μου
κλαίει όταν αντίο λέει.

Αυτό το κενό που αφήνει ο φίλος που φεύγει.
Ο φίλος που φεύγει, αυτό το κενό που αφήνει.
Ο φίλος που φεύγει, αυτό το κενό που αφήνει,
ο φίλος που φεύγει.

Ο φίλος που φεύγει
είναι σαν πηγάδι χωρίς πάτο που δεν γεμίζει ξανά.
Είναι σαν πηγάδι χωρίς πάτο που δεν γεμίζει ξανά.

Μην φύγεις ακόμα, μην φύγεις σε παρακαλώ.
Μην φύγεις ακόμα, ως και η κιθάρα μου
κλαίει όταν αντίο λέει.

«Κάτι πεθαίνει στην ψυχή», του ισπανικού συγκροτήματος Λος ντελ Ρίο.
http://www.youtube.com/watch?v=BpSsnngxGMk
♫
Algo se muere en el alma, cuando un amigo se va.
Cuando un amigo se va, algo se muere en el alma.
Cuando un amigo se va, algo se muere en el alma,
cuando un amigo se va.

Cuando un amigo se va
y va dejando una huella que no se puede borrar.
Y va dejando una huella que no se puede borrar.

No te vayas todavía, no te vayas por favor.
No te vayas todavía, que hasta la guitarra mía
llora cuando dice adiós.

Un pañuelo de silencio a la hora de partir.
A la hora de partir, un pañuelo de silencio.
A la hora de partir, un pañuelo de silencio,
a la hora de partir.

A la hora de partir,
porque hay palabras que hieren y no se deben decir.
Porque hay palabras que hieren y no se deben decir.

No te vayas todavía, no te vayas por favor.
No te vayas todavía, que hasta la guitarra mía
llora cuando dice adiós.

El barco se hace pequeño cuando se aleja en el mar.
Cuando se aleja en el mar, el barco se hace pequeño.
Cuando se aleja en el mar, el barco se hace pequeño,
cuando se aleja en el mar.

Cuando se aleja en el mar,
y cuando se va perdiendo qué grande es la soledad.
Y cuando se va perdiendo qué grande es la soledad.

No te vayas todavía, no te vayas por favor.
No te vayas todavía, que hasta la guitarra mía
llora cuando dice adiós.

Ese vacío que deja el amigo que se va.
El amigo que se va, ese vacío que deja.
El amigo que se va, ese vacío que deja,
el amigo que se va.

El amigo que se va
es como un pozo sin fondo que no se vuelve a llenar.
Es como un pozo sin fondo que no se vuelve a llenar.

No te vayas todavía, no te vayas por favor.
No te vayas todavía, que hasta la guitarra mía
llora cuando dice adiós.

"Algo se muere en el alma", del grupo español Los del Río.
http://www.youtube.com/watch?v=BpSsnngxGMk

Μακιαβελισμός / Maquiavelismo

2009-01-27T12:57:00.000+02:00

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
♫
El fin justifica los medios.

Μετρήσεις / Medidas

2009-01-27T00:31:00.004+02:00

Η ζωή δεν μετριέται με τον αριθμό των αναπνοών που δίνουμε, αλλά με τις στιγμές στις οποίες χάνουμε την αναπνοή.

♫

La vida no se mide por el número de las respiraciones que damos, sino por los momentos en los que perdemos la respiración.

Σκέψου πριν μιλήσεις / Piensa antes de hablar

2009-01-26T07:31:00.003+02:00

Ο καθένας είναι κύριος των σιωπών του και δούλος των λέξεων του.

Αραβική παροιμία.
♫
Cada uno es dueño de sus silencios y esclavo de sus palabras.

Proverbio árabe.

Καθολικός προσδιορισμός / Cuantificación universal

2009-01-25T11:33:00.008+02:00

Ποτέ μη λες ποτέ.
♫
Nunca digas nunca jamás.

• • • • •
Ποτέ μη λες «από αυτά τα νερά δεν θα πιω» ούτε «αυτός ο παπάς δεν είναι ο πατέρας μου».
♫
Nunca digas “de este agua no beberé” ni “este cura no es mi padre”.

Περισσότερα προβλήματα / Más problemas

2009-01-24T12:55:00.002+02:00

Σκατά είχαμε και μας ήρθαν φρέσκα.
♫
Éramos pocos y parió la abuela.

Η πριγκήπισσά μου / Mi princesa

2009-01-23T15:23:00.013+02:00

Η πριγκήπισσά μου
δεν έχει στέμμα.
Δεν είναι άνθρωπος
με μπλε αίμα.
Δεν ζεί σε παράλογα
παραμύθια με νεράιδες.
Κάνει νοσηρή ζωή.
Τη νύχτα γίνεται
τόσο δημοκρατική!
Δεν έχει κάστρο.
Και φοράει τα τάνγκα
σε κόκκινο, μοβ
και κίτρινο.¹

Η πριγκήπισσά μου
δεν έχει υπηρέτες.
Δεν αλλάζει τον πατσά
για design πιάτα.
Άφησε το Rolls Royce της στο
ενεχυροδανειστήριο,
μαζί με ένα διαμάντι
για να μην γίνει
ρεζίλι στη Malasaña.²
Και έχει το βασίλειό της
στην κοιλότητα που είναι
ανάμεσα στα πόδια της
όπου ξεχτενίζομαι.

Όπως και η Ιωάννα η Τρελή,
για μια αιδοιολειχία
παραιτείται υπέρ του στόματός μου.
Δεν έχει κακοβουλία.
Η πριγκήπισσά μου, κύριοι,
ποτέ δεν παρούσιασε
τις ειδήσεις.³
Η πριγκήπισσά μου…

Η πριγκήπισσά μου
την παραμονή των Χριστουγέννων
δεν δίνει ομιλία στο βραδινό.
Δεν βγαίνει στα γραμματόσημα.
Ούτε στα ευρώ
που δίνει στα βαποράκια.
Δεν δίνει τρόπαια.
Τρελαίνεται για το άρωμα
το θανατηφόρο της επιθυμίας.
Και δεν την πιάνει κανένας.
Δεν θέλει τον
μπαμπά και την μαμά
για να κάνει ματ.

Η πριγκήπισσά μου
έχει υποθήκη,
μαραμένο το κρίνο
και μία κωλοδουλειά.
Δεν έχει ένα Βελάθκεθ
ανάμεσα στις μπογιές της.
Συχνάζει σε μπαράκια
που πάντα έχουν περισσότερους
βάτραχους από πριγκηπάκια.
Της περισσεύει ευγένια,
αν και κανείς δεν
υποκλίνεται στα πόδια της και
δεν της απευθύνεται σαν υψηλότητα.

Όταν είμαστε μόνοι μας
δεν της καίγεται καρφί
για τόσο πρωτόκολλο.
Δεν έχει φιλαργυρία.
Η πριγκήπισσά μου, κύριοι,
ποτέ δεν παρούσιασε
τις ειδήσεις.
Και αρρωσταίνει
με το να σκέφτεται ότι
τελειώνουμε σαν τη
Letizia και τον Felipe.

«Η πριγκήπισσά μου», του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Χοσέ Κόρντομπα «Ελ Τσίμπι».
http://www.youtube.com/watch?v=xxGmOKXysK4

¹ Το κόκκινο, το κίτρινο και το μοβ είναι τα χρώματα της σημαίας της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας.
² Η Malasaña είναι περιοχή του κέντρου της Μαδρίτης, γνωστή για το εναλλακτικό περιβάλλον της και για τη νυχτερινή ζωή της. Για αυτό συγκρύνεται με την Camden Town του Λονδίνου, με την East Village της Νέας Υόρκης και με την Barrio Alto της Λισαβόνας.
³ Η Letizia Ortiz Rocasolano είναι δημοσιογράφος και, πριν να γίνει πριγκήπισσα της Ισπανίας, παρουσίαζε τις ειδήσεις στο τηλεοπτικό κανάλι Televisión Española.
♫
Mi princesa
no tiene corona.
No es una persona
de sangre azulada.
No vive en absurdos
relatos de hadas.
Hace vida insana.
¡De noche se vuelve
tan republicana!
No tiene castillo.
Y lleva los tangas
en rojo, morado
y amarillo.

Mi princesa
no tiene lacayos.
No cambia unos callos
por platos diseño.
Dejó su Rolls Royce en
la casa de empeños,
al lado de un diamante
que por Malasaña
daba un poco el cante.
Y tiene su reino
en el hueco que hay
entre sus piernas,
donde me despeino.

Cual Juana la Loca,
por un cunilingus
abdica en mi boca.
No tiene malicia.
Mi princesa, señores,
jamás presentó
las noticias.
Mi princesa...

Mi princesa
no da en Nochebuena
discurso en la cena.
No sale en los sellos.
Tampoco en los euros
que da a los camellos.
No entrega trofeos.
Le pierde el perfume
letal del deseo.
Y no hay quien la ate.
No precisa a
papá y a mamá
para dar jaque mate.

Mi princesa
tiene una hipoteca,
la flor de lis seca
y un curro basura.
No tiene un Velázquez
entre sus pinturas.
Frecuenta garitos
donde siempre hay más
ranas que principitos.
Le sobra nobleza,
aunque nadie se
incline a sus pies y
le trate de alteza.

Cuando estamos solos
le suda del coño
tanto protocolo.
No tiene avaricia.
Mi princesa, señores,
jamás presentó
las noticias.
Y le entra la gripe
de pensar que
acabemos igual que
Letizia y Felipe.

“Mi princesa”, del cantante y compositor español José Córdoba “El Chivi”.
http://www.youtube.com/watch?v=xxGmOKXysK4

Κάπου την έχουμε πατήσει / En algún lugar la hemos cagado

2009-01-10T22:47:00.008+02:00

Δέκα μείον πέντε μείον πέντε. Έξι διά δύο συν οχτώ.
Είκοσι φορές το δεκαπέντε. Έντεκα και εφτά, δεκαοχτώ.
Σύνολο δεκάξι, πρέπει να 'ναι εντάξει.
Λες να 'χω λάθος; Ας τα ξαναδώ.

Δέκα μείον πέντε μείον πέντε. Έξι διά δύο συν οχτώ.
Είκοσι φορές το δεκαπέντε. Έντεκα και εφτά, δεκαοχτώ.
Σύνολο δεκάξι, μάλλον είν' εντάξει.
Ώρα να πέσω και να κοιμηθώ.

Αν κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ νωρίς,
θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς.
Αν κοιμηθώ αργά θα σηκωθώ αργά,
κι όταν θα ψάχνω για θέση θα 'ν' αργά.

Λέγαμε λοιπόν πως μείον πέντε. Έξι διά δύο συν οχτώ.
Είκοσι φορές το δεκαπέντε. Έντεκα και εφτά, δεκαοχτώ.
Δέκα μείον πέντε... Τρείς παρά πέντε!
Άστα και σπίτι. Θα τα ξαναδώ.

Δέκα μείον πέντε μείον πέντε. Έξι διά δύο συν οχτώ.
Είκοσι φορές το δεκαπέντε. Έντεκα και εφτά, δεκαοχτώ.
Σύνολο δεκάξι, όλα είν' εντάξει.
Ώρα να φάω και να κοιμηθώ.

Αν κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ νωρίς,
θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς.
Αν κοιμηθώ αργά θα σηκωθώ αργά,
κι όταν θα ψάχνω για θέση θα 'ν' αργά.

Έχουμε και λέμε μείον πέντε. Έξι διά δύο συν οχτώ.
Είκοσι φορές το δεκαπέντε. Έντεκα και εφτά, δεκαοχτώ.
Σύνολο δεκάξι, σίγουρα είν' εντάξει.
Δεν έχω λάθος μ' ας τα ξαναδώ.

Δέκα μείον πέντε μείον πέντε. Έξι διά δύο συν οχτώ.
Είκοσι φορές το δεκαπέντε. Έντεκα και εφτά, δεκαοχτώ.
Κι όμως, κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος,
κάπου την έχουμε πατήσει κι οι δύο.
Κι όμως, κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος,
κάπου την έχουμε πατήσει κι οι δύο.

«Κάπου την έχουμε πατήσει», του Έλληνα τραγουδιστή και συνθέτη Λουκιανού Κηλαηδόνη.
http://www.youtube.com/watch?v=XpfcA5lAqz8
♫
Diez menos cinco menos cinco. Seis entre dos más ocho.
Veinte veces quince. Once y siete, dieciocho.
Total dieciséis, debe estar bien.
¿Dices que he errado? Lo revisaré.

Diez menos cinco menos cinco. Seis entre dos más ocho.
Veinte veces quince. Once y siete, dieciocho.
Total dieciséis, quizás esté bien.
Hora de acostarme y dormir.

Si me duermo pronto me levantaré pronto,
empezaré pronto y aparcaré pronto.
Si me duermo tarde me levantaré tarde,
y cuando busque un sitio será tarde.

Decíamos pues que menos cinco. Seis entre dos más ocho.
Veinte veces quince. Once y siete, dieciocho.
Diez menos cinco... ¡Las tres menos cinco!
Déjalo y a casa. Lo revisaré.

Diez menos cinco menos cinco. Seis entre dos más ocho.
Veinte veces quince. Once y siete, dieciocho.
Total dieciséis. Todo está bien.
Hora de comer y dormir.

Si me duermo pronto me levantaré pronto,
empezaré pronto y aparcaré pronto.
Si me duermo tarde me levantaré tarde,
y cuando busque un sitio será tarde.

Tenemos, digamos, menos cinco. Seis entre dos más ocho.
Veinte veces quince. Once y siete, dieciocho.
Total dieciséis. Seguro que está bien.
No he errado, pero lo revisaré.

Diez menos cinco menos cinco. Seis entre dos más ocho.
Veinte veces quince. Once y siete, dieciocho.
Y, sin embargo, en el fondo en algún lugar hay un error;
en algún lugar la hemos cagado los dos.
Y, sin embargo, en el fondo en algún lugar hay un error;
en algún lugar la hemos cagado los dos.

“En algún lugar la hemos cagado”, del cantante y compositor griego Lukianós Kilaidonis.
http://www.youtube.com/watch?v=XpfcA5lAqz8

2009

2009-01-01T02:25:00.001+02:00

Ευτυχισμένο το 2009!
♫
¡Feliz 2009!

Κακό του κεφαλιού του ηλίου / Peor para el sol

2008-12-31T14:13:00.010+02:00

- «Τί κερδίζεις ξέροντας το όνομά μου;
Κάθε νύχτα έχω και άλλο
και ακολουθώντας τη φωνή του ενστίκτου
πετάγομαι να ψάξω...»
- «Φαντάζομαι, ομορφούλα, έναν άνδρα.»
- «Κάτι άλλο, έναν διακριτικό εραστή
που τολμάει να μην με σεβαστεί.
Δεν θέλεις να δοκιμάσεις;»

- «Μένω ακριβώς πίσω απ΄την γωνία.
Δεν θυμάμαι εάν έχω άνδρα.
Εάν μου βγάλεις με επιδεξιότητα το φόρεμα
σε κερνώ σαμπάνια.»
Έδωσα στο μπάρμαν χίλια για φιλοδώρημα.
Με μια γουλιά στράγγιξα την μπύρα.
Πέτυχε όποιος «Ο Ναός της Ασθένειας»
το έβαλε σε αυτό το μπαρ.

Κακό του κεφαλιού του ηλίου
που μπαίνει στις εφτά στην κούνια
της θάλασσας να ροχαλίσει,
ενώ ένας υπηρέτης
στο φεγγάρι σηκώνει την φούστα.

Φτάνοντας στο προθάλαμο ψαχνόμαστε
σαν δύο φοιτητές σε περίοδο οργασμού
Έναν όροφο πριν τον έβδομο ουρανό
άνοιξε το ασανσέρ.
Μας χρησίμευσε για το τελευταίο γραμμάριο
το γυαλί της φωτογραφίας του γάμου της.
Δεν έλειψε ούτε η επίδειξη μόδας
εσωρούχων.

- «Στο σπίτι μου τίποτα δεν απαγορεύεται,
αλλά μην ερωτευτείς.
Την αυγή θα πρέπει να φύγεις
για να μην γυρίσεις.
Ξεχνώντας ότι γνωριστήκαμε,
ότι μια φορά ήσουν στο κρεβάτι μου.
Υπάρχουν καπρίτσια του έρωτα που μια κυρία
δεν πρέπει να έχει.»

Κακό του κεφαλιού του ηλίου
που μπαίνει στις εφτά στην κούνια
της θάλασσας να ροχαλίσει,
ενώ ένας υπηρέτης
στο φεγγάρι σηκώνει την φούστα.

- «Καλύτερα είναι -της ζήτησα- να σιωπήσεις:
δεν μου αρέσει να επενδύω σε χίμαιρες.
Με έσυρε μέχρι εδώ το ισχίο σου,
όχι η καρδιά σου.»
Και μετά, γιατί περισσότερες λεπτομέριες;
Πια το ξέρετε: ποτά, γέλια, υπερβολές.
Πώς θα χωρέσουν τόσα φιλιά
σε ένα τραγούδι;

Γύρισα στο μπαρ το επόμενο βράδυ
για να πιώ με την άδεια καρέκλα της.
Παράγγειλα μια παγωμένη μπύρα
και τότε δεν ξέρω αν ονειρεύτηκα
ή ήταν δική της η καυτερή
φωνή που μου έλεγε στο αυτί:
- «Πέθαινα από την θέληση, αγάπη μου,
να σε δω ξανά.»

Κακό του κεφαλιού του ηλίου
που μπαίνει στις εφτά στην κούνια
της θάλασσας να ροχαλίσει,
ενώ ένας υπηρέτης
στο φεγγάρι σηκώνει την φούστα.

«Κακό του κεφαλιού του ήλιου», του Ισπανού τραγουδιστή και συνθέτη Χοακίν Σαμπίνα.
http://www.youtube.com/watch?v=-NkyKk7UUTQ
♫
- "¿Qué adelantas sabiendo mi nombre?
Cada noche tengo uno distinto
y siguiendo la voz del instinto
me lanzo a buscar..."
- "Imagino, preciosa, que un hombre."
- "Algo más, un amante discreto,
que se atreva a perderme el respeto.
¿No quieres probar?"

- "Vivo justo detrás de la esquina,
no me acuerdo si tengo marido.
Si me quitas con arte el vestido
te invito a champán."
Le solté al barman mil de propina,
apure la cerveza de un sorbo.
Acertó quien "El templo del morbo"
le puso a este bar.

Peor para el sol
que se mete a las siete en la cuna
del mar a roncar,
mientras un servidor
le levanta la falda a la luna.

Al llegar al portal nos buscamos
como dos estudiantes en celo.
Un piso antes del séptimo cielo
se abrió el ascensor.
Nos sirvió para el último gramo
el cristal de su foto de boda.
No faltó ni el desfile de moda
de ropa interior.

- "En mi casa no hay nada prohibido,
pero no vayas a enamorarte.
Con el alba tendrás que marcharte
para no volver.
Olvidando que me has conocido,
que una vez estuviste en mi cama.
Hay caprichos de amor que una dama
no debe tener."

Peor para el sol
que se mete a las siete en la cuna
del mar a roncar,
mientras un servidor
le levanta la falda a la luna.

- "Es mejor -le pedí- que te calles:
no me gusta invertir en quimeras.
Me han traído hasta aquí tus caderas,
no tu corazón."
Y después, ¿para que más detalles?
Ya sabéis, copas, risas, excesos.
¿Cómo van a caber tantos besos
en una canción?

Volví al bar a la noche siguiente,
a brindar con su silla vacía.
Me pedí una cerveza bien fría
y entonces no sé si soñé
o era suya la ardiente
voz que me iba diciendo al oído:
- "Me moría de ganas, querido,
de verte otra vez."

Peor para el sol
que se mete a las siete en la cuna
del mar a roncar,
mientras un servidor
le levanta la falda a la luna.

“Peor para el sol”, del cantante y compositor español Joaquín Sabina.
http://www.youtube.com/watch?v=-NkyKk7UUTQ

Χριστούγεννα / Navidades

2008-12-25T22:18:00.015+02:00

Χριστούγεννα.
Δεν περιμένω όμως τίποτα πια.
Τον Αϊ Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά.
Κι είν’ ένας πρώην Έλλην αριστερός.
Ένας θνητός
με τ’ όνειρό του, δίχως στέγη καμιά.
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι–μαμά
πλακώνεται απ’ τη συνταγή την παλιά.
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ,
κάποια πληγή
που απλώς δεν θέλουμε ν’ ανοίξει ξανά.

Χριστούγεννα.
Τα Πλεϊμομπίλ μου είν’ εξαιτίας μου κουτσά.
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά.
Ίσως για κάποιους νάναι ακόμα γιορτή.
Μα ποιοι είν’ αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα.
Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά,
πάντα με πάει σ’ ενός σταυρού τα καρφιά.
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
σε άλλον αμνό.
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θάναι ξανά.

Χριστούγεννα.
Κι εσύ τι θες απ’ τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό,
πώς σε μισώ.
Θες νάσαι η ίδια και ν’ αλλάζω εγώ.
Με θες προσωπικό σου δημιουργό.
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ,
λάμπω εγώ
μα μ’ ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό.

Χριστούγεννα.
Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά.
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
να ‘ναι ανοιχτό,
ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό.

Χριστούγεννα.
Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά.
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά.
Γιορτάζω για ν’ αλλάξουμε οριστικά.
Χρόνια πολλά
xωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια.

«Χριστούγεννα», του Έλληνα τραγουδιστή και συνθέτη Φοίβου Δεληβοριά.
http://www.youtube.com/watch?v=MtHyQNmLZ7g
♫
Navidades.
No espero, sin embargo, nada más.
A San Nicolás simplemente le llamaban papá.
Y es un ex-izquierdista griego.
Un mortal
con un sueño, pero sin hogar.
Y el primaveral niña-mamá
sucumbe ante la receta del pasado.
Los olores recuerdan algo pesado,
una herida
que simplemente no queremos que se vuelva a abrir.

Navidades.
Mis Playmobil por mi culpa están cojos.
Apagadas en el champán las bengalas.
Quizás para algunos sea todavía una fiesta.
¿Pero quiénes son ellos?
¿Viven en incubadoras o en pueblos?

Navidades.
Y lo que empiezo me sale al revés,
llevándome siempre a los clavos de una cruz.
Y de vez en cuando los clavo yo
en otro cordero.
Así fue siempre y así será de nuevo.

Navidades.
¿Y tú qué quieres de mi vida otra vez?
Con tus lucecitas moribundas
y tu beso siempre aceptado,
cómo te odio.
Quieres ser la misma y que cambie yo.
Quieres que sea tu propio creador.
No digas que me parezco a Donald,
yo brillo
pero con un spot que no me es suficiente.

Navidades.
Qué culpa tengo si mi vida tiene sed si faltas.
El burrito la lleva lentamente
para encontrar una posada nocturna
que esté abierta,
o al menos un pesebre que llene el vacío.

Navidades.
Sin ellas el año no empieza.
Reúno pastores, los magos bien lejos.
Celebro en pro del cambio decisivo.
Por muchos años
sin simular nada más.

“Navidades”, del cantante y compositor griego Fívos Delivoriás.
http://www.youtube.com/watch?v=MtHyQNmLZ7g

Χριστούγεννα / Navidad

2008-12-24T17:51:00.001+02:00

Καλά Χριστούγεννα!

¡Feliz Navidad!

Δυαδικό / Binario

2008-12-21T23:59:00.003+02:00

Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.
♫
Lo que no mata engorda.

Θέληση αλλαγής / Voluntad de cambio

2008-12-17T17:03:00.004+02:00

Η χειρότερη τρέλα είναι το να βλέπεις την ζωή έτσι όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.

Του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα.

♫
La peor locura es ver la vida tal como es y no como debiera ser.

Del escritor español Miguel de Cervantes Saavedra.

Στολές / Uniformes

2008-12-16T00:13:00.002+02:00

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.
♫
El hábito no hace al monje.

Σχετικισμός / Relativismo

2008-12-13T13:05:00.006+02:00

Σ΄αυτόν τον προδοτικό κόσμο
τίποτα δεν είναι αλήθεια ούτε ψέμα:
όλα είναι ανάλογα με το χρώμα
του γυαλιού μπροστά από το βλέμμα.

Του Ισπανού συγγραφέα και πολιτικού Ραμόν ντε Καμποαμόρ.

♫
En este mundo traidor
nada es verdad ni es mentira:
todo es según el color
del cristal con que se mira.

Del escritor y político español Ramón de Campoamor.

Συνεχώς / Contínuamente

2008-12-13T13:03:00.001+02:00

Κάθε τρεις και πέντε.
♫
Cada dos por tres.

Αθήνα 06-12-08 / Atenas 06-12-08

2008-12-11T18:43:00.008+02:00

Γιατί νικήσανε στ΄ αλήθεια οι νικημένοι. Και μας αφήσανε κληρονομιά μεθόδους βίας, εθισμό στην ανελευθερία, τον φόβο καθημερινό μας σύντροφο κι ένα παντοδύναμο κράτος να μας ελέγχει και με κομπιούτερς να μετράει τα δάκρυα...
Μάνοs Χατζιδάκηs 1985

Porque los perdedores han ganado de verdad. Y nos dejaron como herencia métodos de violencia, adicción a la carencia de libertad, el miedo como compañero de cada día y un estado omnipotente que nos controla y que con ordenadores cuenta las lágrimas...
Manos Hatzidakis 1985

Ο κόσμος / El mundo

2008-12-11T14:35:00.004+02:00

Διάβασα μια φορά, πως η Αργεντινή δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από την Ισπανία, απλά είναι πιο νέα. Αυτή η θεωρία μου άρεσε και τότε επινόησα ένα κόλπο για να ανακαλύψω την ηλικία των χωρών βασιζόμενος στο « σύστημα του σκύλου». Από μικρούς μας εξηγούν πως για να μάθουμε αν ένας σκύλος είναι νέος ή γέρος πρέπει να πολλαπλασιάσουμε επί 7 την βιολογική του ηλικία. Στην περίπτωση των χωρών πρέπει να διαιρέσουμε την ιστορική ηλικία δια του 14 για να μάθουμε την αντιστοιχία με την ανθρώπινη ηλικία.
Μπέρδεμα; Σε αυτό το άρθρο βάζω μερικά σχετικά παραδείγματα. Η Αργεντινή γεννήθηκε το 1816, τώρα είναι τουλάχιστον 190 χρονών. Αν το διαιρέσουμε με το 14, η Αργεντινή είναι περίπου 13 και μισό, δηλαδή, στην ηλικία της χαζομάρας. Είναι επαναστάτρια, αυνανίζεται, δεν θυμάται, απαντάει χωρίς να σκεφτεί και είναι γεμάτη με ακμή (άραγε γι’ αυτό να την λένε το σπυρί του κόσμου;).
Σχεδόν όλες οι χώρες της λατινικής Αμερικής έχουν την ίδια ηλικία, και όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, δημιουργούν παρέες. Η παρέα του Μερκοσούρ (Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη) αποτελείται από τέσσερις εφήβους που έχουν ένα ροκ συγκρότημα. Κάνουν πρόβες σε ένα γκαράζ, κάνουν πολύ θόρυβο, αλλά ποτέ δεν βγάζουν δίσκο. Η Βενεζουέλα που έχει ήδη στήθος, ετοιμάζεται να μπει στο γκρουπ για τα φωνητικά. Στην πραγματικότητα, όπως συμβαίνει και με την πλειοψηφία των κοριτσιών της ηλικίας της, θέλει να κάνει σεξ, στην συγκεκριμένη περίπτωση, με την Βραζιλία, που είναι 14 χρονών και είναι το μεγαλύτερο μέλος.
Το Μεξικό είναι και αυτό ένας έφηβος, με ιθαγενικό παρελθόν. Γι’ αυτό γελάει λίγο και δεν καπνίζει ούτε ένα μη επιβλαβή μπάφο, όπως οι υπόλοιποι φίλοι του, αλλά μασάει κάκτο και κάνει παρέα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα διανοητικά καθυστερημένο δεκαεπτάχρονο, που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να επιτίθεται σε εξάχρονα πεινασμένα παιδάκια άλλων ηπείρων.
Στο άλλο άκρο είναι η Κίνα των χιλίων. Αν διαιρέσουμε τα 1.200 χρόνια της με το 14, έχουμε μία κυρία 85 χρονών, συντηρητική, που μυρίζει τσίσα γάτου, που περνάει τον καιρό της τρώγοντας ρύζι γιατί δεν έχει –για τώρα- να αγοράσει μασέλα. Η Κίνα έχει ένα εγγονάκι 8 χρονών, την Ταιβάν, που της κάνει την ζωή δύσκολη. Έχει χωρίσει εδώ και λίγο καιρό με την Ιαπωνία, που είναι ένας ευέξαπτος γέρος, που ενώθηκε με της Φιλιππίνες, μια χαζή μικρούλα, που είναι πάντα διατεθειμένη να κάνει οτιδήποτε διαστροφικό, με ανταλλαγή χρήματα .
Ύστερα, είναι οι χώρες που μόλις ενηλικιώθηκαν, και βγαίνουν για βόλτα με την Μπεμβέ του μπαμπά. Για παράδειγμα η Αυστραλία και ο Καναδάς, χαρακτηριστικές χώρες που μεγάλωσαν κάτω από την προστασία των γονιών τους, Αγγλία και Γαλλία, με αυστηρή και συντηρητική εκπαίδευση, και που τώρα κάνουν τους τρελούς. Η Αυστραλία είναι μία χαζή με λιγότερο από 18 χρόνια, που κάνει τόπλες και σεξ με την νότια Αφρική, ενώ ο Καναδάς είναι ένας χειραφετημένος γκέι νεαρός, που ανά πάσα στιγμή υιοθετεί το μωρό Γροιλανδία, για να δημιουργήσει μια από εκείνες τις εναλλακτικές οικογένειες που είναι της μόδας.
Η Γαλλία, είναι μία χωρισμένη 36 ετών, πιο πόρνη και από τις πόρνες , αλλά πολύ σεβαστή στον επαγγελματικό χώρο. Έχει ένα γιο σχεδόν 6 χρονών, το Μονακό, που είναι στο δρόμο για να γίνει ζιγκολό ή χορευτής, ή και τα δύο. Είναι κατά διαστήματα εραστής με την Γερμανία, πλούσιο φορτηγατζή, που είναι παντρεμένη με την Αυστρία, που ξέρει ότι την κερατώνει αλλά δεν την νοιάζει.
Η Ιταλία είναι χήρα εδώ και πολύ καιρό. Ζει φροντίζοντας το Σαν Μαρίνο και το Βατικανό. Δύο καθολικούς γιους ίδιους με τους δίδυμους της Φλάνδρας. Ήταν παντρεμένη (ο δεύτερος γάμος) με την Γερμανία (διάρκεσε λίγο) και τώρα δεν θέλει να ξέρει τίποτα για τους άντρες. Της Ιταλίας θα της άρεσε να είναι μια γυναίκα όπως το Βέλγιο : δικηγόρος, ανεξάρτητη, να φοράει παντελόνι και να μιλάει ισότιμα για πολιτική με τους άντρες (το Βέλγιο επίσης, φαντάζεται καμιά φορά ότι ξέρει να φτιάχνει μακαρόνια).
Η Ισπανία είναι η πιο όμορφη γυναίκα της Ευρώπης (πιθανόν υπό την σκιά της Γαλλίας η οποία όμως χάνει τον αυθορμητισμό της από το πολύ άρωμα που χρησιμοποιεί). Κυκλοφορεί συχνά γυμνόστηθη και είναι πάντα μεθυσμένη. Γενικώς πηδιέται με την Αγγλία και μετά της κάνει καταγγελία. Η Ισπανία έχει παιδιά παντού (τα περισσότερα είναι 13 ετών) που ζούνε μακριά. Τα αγαπάει πολύ αλλά την ενοχλεί που, όταν πεινάνε, περνάνε ένα διάστημα σπίτι της και της ανοίγουν το ψυγείο.
Άλλη που έχει παιδιά διάσπαρτα είναι η Αγγλία. Φεύγει με το καράβι το βράδυ, την πέφτει σε χαζές και στους εννέα μήνες εμφανίζεται ένα καινούργιο νησί σε κάποιο μέρος του κόσμου. Αλλά δεν αποδεσμεύεται. Γενικά τα νησιά ζούνε με την μητέρα τους και η Αγγλία τους δίνει να φάνε.
Η Σκωτία και η Ιρλανδία τα αδέρφια της Αγγλίας, που ζουν στο πάνω διαμέρισμα, περνάν την ζωή τους μεθυσμένοι και ούτε που ξέρουν να παίζουν ποδόσφαιρο. Είναι η ντροπή της οικογένειας.
Η Σουηδία και η Νορβηγία είναι δύο λεσβίες σχεδόν 40 ετών, με καλό σώμα, παρά την ηλικία τους, αλλά δεν δίνουν σημασία σε κανέναν. Δουλεύουν χωρίς πρόβλημα, καθώς είναι πτυχιούχοι σε κάτι. Μερικές φορές κάνουν τρίο με την Ολλανδία (όταν χρειάζονται μπάφο) άλλες, γίνονται υστερικές με τη Φιλανδία που είναι ένας τύπος μισό ανδρόγυνο 30 χρονών που ζει μόνος σε μία σοφίτα χωρίς έπιπλα και περνάει τον καιρό του μιλώντας στο κινητό με την Κορέα.
Η Κορέα (η Νότια) ζει εξαρτημένη από την σχιζοειδή αδερφή της. Είναι δίδυμες αλλά η Βόρεια ήπιε αμνιακό υγρό όταν βγήκε από την μήτρα και έμεινε χαζή. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια χρησιμοποιώντας πιστόλια και τώρα, που ζει μόνη της, είναι ικανή για τα πάντα. Οι Ηνωμένες πολιτείες το δεκαεπτάχρονο καθυστερημένο, την προσέχει πολύ, όχι από φόβο, αλλά γιατί θέλει να τις πάρει τα πιστόλια.
Το Ισραήλ είναι ένας διανοούμενος 62 χρονών που είχε μια χάλια ζωή. Πριν μερικά χρόνια η Γερμανία, ο φορτηγατζής, δεν το είδε και το χτύπησε. Από εκείνη την ημέρα το Ισραήλ τρελάθηκε. Αντί να διαβάζει βιβλία περνάει το χρόνο του στο μπαλκόνι, πετώντας πέτρες στην Παλαιστίνη, μια κοπέλα που πλένει τα ρούχα στο δίπλα σπίτι.
Το Ιράν και το Ιράκ ήταν δύο ξαδέρφια 16 χρονών που κλέβανε μηχανές και πουλάγανε τα ανταλλακτικά, μέχρι που μια μέρα κλέψανε ένα ανταλλακτικό από την μηχανή των Ηνωμένων Πολιτειών και τους σταμάτησε το εμπόριο. Τώρα έχουν μείνει χωρίς εμπόριο. Ο κόσμος ήταν μια χαρά έτσι, μέχρι που μια μέρα η Ρωσία ενώθηκε (χωρίς να παντρευτεί) με την Περεστρόικα και απέκτησαν καμιά δωδεκάδα και μισή παιδιά. Όλα περίεργα, μερικά μονγκολάκια, άλλα σχιζοφρενή.
Πριν μια εβδομάδα και χάρη σε μία συμπλοκή με πυροβολισμούς και νεκρούς, οι σοβαροί κάτοικοι αυτού του κόσμου, ανακαλύψαμε ότι υπάρχει μια χώρα που λέγεται Καμπαρτίνο-Μπαλκάρια. Μια χώρα με σημαία, πρόεδρο, ύμνο, χλωρίδα, πανίδα και …μέχρι και ανθρώπους!
Εμένα με φοβίζει που έτσι ξαφνικά εμφανίζονται χώρες μικρής ηλικίας. Που το καταλαβαίνουμε πλαγίως και μετά πρέπει να προσποιούμαστε ότι το ξέραμε για να μην φανεί ότι είχαμε άγνοια. Και εγώ αναρωτιέμαι : γιατί συνεχίζουν να γέννιουνται χώρες αφού αυτές που ήδη υπάρχουν δεν λειτουργούν;

Από τον Hernán Casciari ανταποκριτή της ισπανικής εφημερίδας Ελ Παίς

Leí una vez que la Argentina no es mejor ni peor que España, sólo más joven.Me gustó esa teoría y entonces inventé un truco para descubrir la edad de los países basándome en el 'sistema perro'. Desde chicos nos explicaron que para saber si un perro era joven o viejo había que multiplicar su edad biológica por 7. En el caso de los países hay que dividir su edad histórica entre 14 para saber su correspondencia humana.
¿Confuso? En este artículo pongo algunos ejemplos reveladores. Argentina nació en 1816, por lo tanto ya tiene 190 años. Si lo dividimos entre 14, Argentina tiene 'humanamente' alrededor de 13 años y medio, o sea, está en la edad del pavo. Es rebelde, pajera, no tiene memoria, contesta sin pensar y está llena de acné (¿será por eso que le dicen el granero del mundo?
Casi todos los países de América Latina tienen la misma edad y, como pasa siempre en esos casos, forman pandillas. La pandilla del Mercosur son cuatro adolescentes que tienen un conjunto de rock. Ensayan en un garaje, hacen mucho ruido y jamás han sacado un disco. Venezuela, que ya tiene tetitas, está a punto de unirse a ellos para hacer los coros. En realidad, como la mayoría de las chicas de su edad, quiere tener sexo, en este caso con Brasil, que tiene 14 años y el miembro grande.
México también es adolescente, pero con ascendente indígena. Por eso se ríe poco y no fuma ni un inofensivo porro, como el resto de sus amiguitos, sino que mastica peyote, y se junta con Estados Unidos, un retrasado mental de 17, que se dedica a atacar a los chicos hambrientos de 6 añitos en otros continentes.
En el otro extremo está la China milenaria. Si dividimos sus 1,200 años por 14 obtenemos una señora de 85, conservadora, con olor a pipí de gato, que se la pasa comiendo arroz porque no tiene -por ahora- para comprarse una dentadura postiza. La China tiene un nieto de 8 años, Taiwán, que le hace la vida imposible. Está divorciada desde hace rato de Japón, un viejo cascarrabias, que se juntó con Filipinas, una jovencita pendeja, que siempre está dispuesta a cualquier aberración a cambio de dinero.
Después, están los países que acaban de cumplir la mayoría de edad y salen a pasear en el BMW del padre. Por ejemplo, Australia y Canadá, típicos países que crecieron al amparo de papá Inglaterra y mamá Francia, con una educación estricta y concheta, y que ahora se hacen los locos. Australia es una pendeja de poco más de 18 años, que hace topless y tiene sexo con Sudáfrica; mientras que Canadá es un chico gay emancipado, que en cualquier momento adopta al bebé Groenlandia para formar una de esas familias alternativas que están de moda.
Francia es una separada de 36 años, más puta que las gallinas, pero muy respetada en el ámbito profesional. Tiene un hijo de apenas 6 años: Mónaco, que va camino de ser puto o bailarín... o ambas cosas. Es amante esporádica de Alemania, camionero rico que está casado con Austria, que sabe que es cornuda, pero no le importa.
Italia es viuda desde hace mucho tiempo. Vive cuidando a San Marino y al Vaticano, dos hijos católicos idénticos a los mellizos de los Flanders. Estuvo casada en segundas nupcias con Alemania (duraron poco: tuvieron a Suiza), pero ahora no quiere saber nada con los hombres. A Italia le gustaría ser una mujer como Bélgica: abogada, independiente, que usa pantalón y habla de política de tú a tú con los hombres (Bélgica también fantasea a veces con saber preparar espaguettis).
España es la mujer más linda de Europa (posiblemente Francia le haga sombra, pero pierde espontaneidad por usar tanto perfume). Anda mucho en tetas y va casi siempre borracha. Generalmente se deja follar por Inglaterra y Después hace la denuncia. España tiene hijos por todas partes (casi todos de 13 años), que viven lejos. Los quiere mucho, pero le molesta que, cuando tienen hambre, pasen una temporada en su casa y le abran la nevera.
Otro que tiene hijos desperdigados es Inglaterra. Sale en barco por la noche, se tira a las pendejas y a los nueve meses aparece una isla nueva en alguna parte del mundo. Pero no se desentiende de ella. En general las islas viven con la madre, pero Inglaterra les da de comer.
Escocia e Irlanda, los hermanos de Inglaterra que viven en el piso de arriba, se pasan la vida borrachos y ni siquiera saben jugar al fútbol. Son la vergüenza de la familia.
Suecia y Noruega son dos lesbianas de casi 40 años, que están buenas de cuerpo, a pesar de la edad, pero no le dan bola a nadie. Cojen y trabajan, pues son licenciadas en algo. A veces hacen trío con Holanda (cuando necesitan porro); otras, le histeriquean a Finlandia, que es un tipo medio andrógino de 30 años, que vive solo en un ático sin amueblar y se la pasa hablando por el móvil con Corea.
Corea (la del sur) vive pendiente de su hermana esquizoide. Son mellizas, pero la del norte tomó líquido amniótico cuando salió del útero y quedó estúpida. Se pasó la infancia usando pistolas y ahora, que vive sola, es capaz de cualquier cosa. Estados Unidos, el retrasadito de 17, la vigila mucho, no por miedo, sino porque le quiere quitar sus pistolas.
Israel es un intelectual de 62 años que tuvo una vida de mierda. Hace unos años, Alemania, el camionero, no lo vio y se lo llevó por delante. Desde ese día Israel se puso como loco. Ahora, en vez de leer libros, se lo pasa en la terraza tirándole piedras a Palestina, que es una chica que está lavando la ropa en la casa de al lado.
Irán e Irak eran dos primos de 16 que robaban motos y vendían los repuestos, hasta que un día le robaron un repuesto a la motoneta de Estados Unidos y se les acabó el negocio. Ahora se están comiendo los mocos. El mundo estaba bien así, hasta que un día Rusia se juntó (sin casarse) con la Perestroika y tuvieron como docena y media de hijos. Todos raros, algunos mongólicos, otros esquizofrénicos.
Hace una semana, y gracias a un despelote con tiros y muertos, los habitantes serios del mundo descubrimos que hay un país que se llama Kabardino-Balkaria. Un país con bandera, presidente, himno, flora, fauna...y ¡hasta gente!
A mí me da un poco de miedo que aparezcan países de corta edad, así, de repente. Que nos enteremos de costado y que, incluso, tengamos que poner cara de que ya sabíamos, para no quedar como ignorantes. Y yo me pregunto: ¿Por qué siguen naciendo países, si los que hay todavía No funcionan?

Por Hernán Casciari , actualmente corresponsal del diario El País (España)

Ελευθερία και ιδιοκτησία / Libertad y propiedad

2008-12-10T10:29:00.003+02:00

Κάποιος είπε μια φορά: εάν επιθυμείς κάτι πολύ δυνατά, άφησέ το ελεύθερο. Εάν επιστρέψει σε σένα, θα είναι δικό σου για πάντα. Εάν δεν επιστρέψει, δεν σου ανήκε από την αρχή.

Από την ταινία «Indecent proposal».
♫
Alguien dijo una vez: si deseas algo con mucha fuerza, déjalo en libertad. Si vuelve a ti, será tuyo para siempre. Si no regresa, no te pertenecía desde el principio.

De la película "Una proposición indecente".

Για ένα κομμάτι ψωμί / Para un trozo de pan

2008-12-06T12:38:00.005+02:00

Για ένα κομμάτι ψωμί
δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί
πρέπει να δώσεις πολλά.

Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
Το πιο σπουδαίο είν' η ψυχή σου, δικέ μου.
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα
και θα τραβιέσαι μ' αυτήν μέρα - νύχτα.
Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις.
Μέχρι να πάψεις να λες -"μα τί τρέχει;".
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί
θα πιεις φαρμάκια πολλά.

Θα σε πετάνε από δω κι από κει.
Θα λαχανιάζει η ψυχή σου.
Θα φτύσεις αίμα απ' το στόμα, δικέ μου.
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί
θα 'χεις ξεχάσει πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί
θα 'χεις πληρώσει ακριβά.

Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και θα σ' αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ' έχουν, δικέ μου,
μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις.
Θα είναι για σένα αργά.

«Για ένα κομμάτι ψωμί», των Ελλήνων τραγουδιστών και συνθετών Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα.
http://www.youtube.com/watch?v=PSUKPc9kXLE
♫
Para un trozo de pan
no llega con trabajar.
Para un trozo de pan
mucho debes dar.

No llega sólo con tu cerebro,
no llega sólo con tu cuerpo.
Lo más importante es tu alma, mi amigo.
Tienes sus propias leyes esta historia,
no llega con trabajar.

Te colgarán una bola
y te arrastrarás con ella de noche y de día.
Has hecho un canal de tanto arrastrar.
Μientras no paras dices: "¿pero qué ocurre?".
Tienes sus propias leyes esta historia,
no llega con trabajar.

Para un trozo de pan
no llega con trabajar.
Para un trozo de pan
muchas drogas tomarás.

Te llevarán por aquí y por allá.
Tu alma jadeará.
Echarás sangre por la boca, mi amigo.
Tienes sus propias leyes esta historia,
no llega con trabajar.

Para un trozo de pan
mucho habrás olvidado.
Para un trozo de pan
mucho habrás pagado.

Y un día te soltarán,
pero tendrás miedo de huir, temblarás.
Te patearán y te gustará, mi amigo.
Como a su perro te tendrán, mi amigo,
pero no tendrás alma para sentirlo.
Tarde para ti será.

"Para un trozo de pan", de los cantantes y compositores griegos Jaris y Panos Katsimijas.
http://www.youtube.com/watch?v=PSUKPc9kXLE

Μπέρδεμα / Lío

2008-12-05T16:26:00.003+02:00

Βάζω λυτούς και δεμένους.
♫
Remuevo Roma con Santiago.